การเกิดและการดำรงชีวิตของมนุษย์ในธรรมะ : หน้า 22/571

ธรรมะเป ครุกรรม (๒) การเกิดมาเป็นมนุษย์ ถือว่าเป็นความโชคดีอย่างมหาศาล แต่การดำรงชีวิตอย่างมนุษย์ผู้มีจิตใจสูงส่งนั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย บุคคลใดก็ตามสามารถประคับประคองชีวิตของตนเองให้ไป ตามครรลองคลองธรรม บนหนทางแห่งศรัทธาและสัมมาทิฏฐิ หมั่นสั่งสมบุญบารมีและปฏิบัติธรรม เจริญสมาธิภาวนาเป็น ประจำ บุคคลนั้นๆ ก็ได้ชื่อว่า เกิดมาใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าสมกับที่ เกิดมาเป็นมนุษย์ โอกาสทองของการทําความดีเป็นของเรา ทุกคน เพราะเราได้อัตภาพของกายมนุษย์ ซึ่งเป็นกายที่เหมาะสม ต่อการสร้างบารมีได้มากที่สุด โลกมนุษย์นี้เหมือนกับเป็น ศูนย์กลางแห่งการสร้างบุญและบาป หลวงพ่อขอย้ำตรงนี้เสมอๆ ก็เพราะต้องการจะให้ทุกท่านไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต ยิ่งเรา สร้างความดีให้เกิดขึ้นกับตัวเราได้มากเพียงใด นั่นคือก๋าไรของ ชีวิตที่จะทำให้เราปลื้มอกปลื้มใจ และบุญกุศลก็จะติดตัวเราไป ทุกภพทุกชาติ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบท ว่า “ยสส กาเยน วาจาย มนสา นตฺถิ ทุกกฏ สวุฒิ ตีหิ ฐาเนหิ ตมห์ พรูหิ พราหมณ์ ผู้ใดไม่มีกรรมที่ทำชั่วทางกาย ทางวาจา และทางใจ เราเรียกผู้นั้น ซึ่งสำรวมดีแล้ว โดยฐานะทั้งสามว่าเป็น พราหมณ์”