การเจริญเมตตาจิต : หน้า 37/571

การเจริญเมตตาจิต ๓๖ เมื่อทุกอย่างสัปปายะ พระภิกษุท่านมีความสุขในการ เจริญภาวนา และเจริญเมตตา ทําเมตตานั้นให้เป็นบาท คือ มีอารมณ์จิตที่ประกอบด้วยเมตตาธรรม มีใจหยุดนิ่งตั้งมั่นเป็น เอกัคคตา เกิดสมถะ คือใจหยุดจนกระทั่งเข้าถึงธรรมกายภายใน แล้วเริ่มตั้งวิปัสสนา ยกจิตขึ้นสู่ไตรลักษณ์ ได้บรรลุกายธรรม ไปตามลำาดับ จนกระทั่งบรรลุกายธรรมอรหัต เป็นพระอรหันต์ ภายในพรรษานั้นทั้ง ๕๐๐ รูป ดังนั้น กระแสแห่งความเมตตา จึงมีอานุภาพมาก ซึ่ง ผู้หวังการบรรลุธรรมควรจะมีเมตตาจิตเป็นอารมณ์ ฝึกท่าใจ ของเราให้ใสบริสุทธิ์หยุดนิ่ง แล้วแผ่เมตตาให้แก่สรรพสัตว์ ทั้งหลายโดยไม่เลือกที่รักผลักที่ชัง ไม่มีอคติ ให้เป็นอัปปมัญญา คือเป็นกระแสแห่งความเมตตาที่ไร้ขอบเขต ใจของเราจะได้ รู้สึกโล่ง โปร่ง เบา สบาย มีความสุขความเบิกบาน ใจจะเป็น อิสระ ปลอดกังวล สภาพใจอย่างนี้ จึงจะสามารถเข้าถึงธรรม ได้อย่างง่ายๆ เพราะฉะนั้นอย่างน้อยทุกคืนก่อนนอน เราควร แผ่เมตตาเป็นประจำ จะได้มีความสุขตลอดเวลา ทั้งหลับและ ตื่นกันทุกๆ คน