ความเชื่อในพุทธศาสนาและอนุสรณ์ : หน้า 28/278

ประโยค 3-5 สุขาฎ มุทิตโมน ปสนฺจิตโต ข้าเจ้่าน ทึมใจ บิกาน มี จิต เลื่อมใสแล้ว อนุสติ อธิษฐาน ตกจากสูส ได้ทำอนุสรณ์แค่พระตกจากเจ้าแล้ว ตา ข้า เข้ได้ทำกรรมที่เป็นกุศลอย่าง นั้นแล้ว ติสานัน สพยุห์ ตปโต จึงถึงความเป็นเพื่อนของเหล่าไตร ทะเทพ อหินนุปพุทธพราหมณ์ ได้ลับคำพุทธทฤษฎีว่า เมื่อคนอนน เจ็บไข้ได้ทุกข์ ไม่มีความผาสุก นอนแต่อยู่ที่เรือนของตน ซึ่งมีอาการ ปางตาย ได้เห็นพระรัตนมงคลสมเด็จพระผู้พระภาคเจ้าอัญเยี่ยมเข้ามา รู้สึกได้ว่า สุคดีพระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จมาโปรด ก็แลในตอนนั้น มานพผู้ซึ่งตายไปเกิดเป็นเทวบุรนธน นอนนิ่งหน้าเข้ามาในเรือน สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงตรัสว่า เขาไม่เห็นพระองค์ จึงได้ฉายพระรัศมีว่างไปวาบหนึ่ง มานพคิดว่า นี่แหละว่าทำอะไรจึงค่อยพลิกกลับมา เหลือเห็นสมเด็จพระบรมศาสดาขึ้นซื้อให้เสียใจไปว่า พุโธ่! เราอเคิบดินเป็นคนอันพาล จึงไม่เข้าใจในพระพุทธเจ้า เห็นปออย่างนี้ แล้วทำความขวนขวายด้วยกาย หรือถวายทาน หรือฟังธรรม เดี๋ยวนี้แม่แต่เมื่่อทั้ง 2 ข้างของเราก็ไม่ค่อยไหวแล้ว กิ้วที่ควรทำอย่างอื่นไม่มี ดังนี้แล้ว จึงได้ทำใจนั่นให้เลื่อมใสในองค์สมเด็จพระบรมศาสดา ด้วยเดชะแห่งกุศลเพียงเท่านี้ เขาได้ไปเกิดในเทวโลกเหตุุน กรรมที่เป็นบุญ ใคร ๆ จึงไม่อาจจะกำหนดนับจนอาทมชอบใจ ได้ว่า มีประมาณเท่านี้ร้อย เท่านั้นพัน หรือเท่านั้นแสน บุคคลอย่าพึง