เรื่องพระนางเขมา : หน้า 246/278

ประโยค ๑ - อังคาราคา ธรรมทาแปล - หน้าที่ 2๓๓ อดิ วิทยา สม จร. คนรู้จักนี้แล้วพึงประพฤติให้ เรียบร้อย. โดย ทุขมทุกข์ อยุตินาน ผู้นั้นได้เห็นทุกข์อันมีมาเป็นกัน เค้า กามสู โช ชนตุ คำ นเมย ผู้มันจะพึงอ้อมไปหากามอย่างไร ได้? อูรี วิฑุตา สุโลติ โโล คนรู้จักอภูติเลว่าเป็นเครื่อง ของในโลก ตุสเสา ชนตุ วิเนค ย สุกฺข. พึงลำเหนียดเพื่อจัมนันเสีย. ๗๒. เรื่องพระนางเขมา มีเรื่องเล่าว่า พระนางเขมอัครมหาเสาของพระเจ้าพิมพิสาร ตั้งความปรารถนาไว้ในใจสมเด็จพระปฐมุตตรพุทธเจ้า เป็นผู้มีรูป งาม ได้ยินเขาว่า พระศาตราทรงตีโทษของรูป ไม่กล้าเข้าเฝ้า ด้วยเกรงว่าพระองค์จะตรุดิรูปของตน พระราชาทรงทราบ จึงให้ ฉินดวลีแต่งเพลงขับขานชมเวทวรรณ แล้วโปรดให้พวกฉกะร้องส่ง พระ นางได้สถบแล้วใครจะไปชม พระเจ้าแผ่นดินก็ทาโปรง แล้วเลย เฝ้าพระศาตา ฯ ทรงทราบอัทยาสิ จึงนฤมิตรูปสตรีสาวสวยถาวาย งานพอดูใกล้ฯ แล้วก็ให้แปรไปจนเหลือแต่กระดูกเป็นที่สุด ชัน แรกพระนางจะลุจ ไม่เป็นอันฟังเนื่อรรม เพพัก็อรูปที่แปรไป