บทแปลพระประโยคในพระไตรปิฎก : หน้า 71/278

ประโยค - อันตราภรณ์บทแปล - หน้า 68 พุทธเจ้าจึงร้องให้ ด้วยกลัวอย่างนี้ เพื่อประกาศเนื้อความนั้น ให้แจ้งชัด จึงได้ทราบพระราชบรมโพธิสัตว์ว่า :- ๒๕ เม.ย. มัชฌิมา พระเจ้าปิงละ ผู้มีพระนเนตรไม่ค้ำ ออกญาหนตุโต จะได้เป็นที่รักใคร่ของพระ- พุทธเจ้าหามิได้ ภายามิ ปญฺจามนาย สุตส เข้าสพระพุทธเจ้า กลัวทั่วเธอจะ เสด็จกลับคืนมาภายหลัง ฮิต โด โท โสลยสุข มจุราช ท้าวเธอเสด็จไปจากที่แล้ว จะพึง ไปเบิกบานพระบามฏูราษฎร์จ้า โส โสสิโต อนเมย อ น ปุน พระบามฏูราษฎร์นั้น ถูกท้าวเธอ อิฐ โด โท เสลย มจุราช ท้าวเธอเสด็จไปจากที่แล้ว จะพึงนำเอา ท้าวเธอนั้นมาครั้นไว้ ณ ที่นี้อีก. ลำดับนั้น พระราชบรมโพธิสัตว์จึงตรัสว่า พระเจ้าปลัดนั้น พวกเราช่วยกันเผาศพแล้ว ลั่นฟืนตั้งพนาลัมเกวียน มานำช้างรถ ด้วยน้ำมันตั้งท่ากระรอหม้อ พื้นดินเท้าท้าวเธอนั้น เราขีดครับไว้ รอบมิดชิด องค์ โดยปกติธรรมดา คนตายไปแล้ว จะกลับคืนมา ด้วยร่างเก่านั่นเองไม่ได้เลยเป็นอันตรา ท่านอย่าหวาดเสียวะตุ้งกลัวเลย " ททฺโทม วาทนุสาสติ สุโต มนุสฺสโต โส ปริกฏิตตา จ สา ภูมิ มา ภาย นาคมุจติ "