เรื่องราวมหาวนาฏิชและการทำบุญ : หน้า 231/278

135 ปีบูนุกสนฺตา เอกกี คงกล้า มุขจนปริสสุดติ ปากกีชีด โอมามน น ปารม เลิกเถอะ ไม่ไหวแน่ ปรูตว มโหทธิ. หัวน้ำใหญ่มึมเต็มที่. ๕๕ เรื่องมหาวนาฏิช มีเรื่องเล่า ว่ามหาวนาฎิช เอกมิส ( ขอมคด้วยอกคํา ) บรรทุก เผือก ๔๕๐ เล่ม ออกอากูรพรกาสมไปรุงสวดดี สิมแม่่น้ำนแห้ง หนึ่งในระหว่าทาง ปลดเกียวนพักอู่ยนี้ คิดว่ารังนี้ถึงจํ้าข้าผ่าแม่น้ำ ตอนกลางคืนฝนตกใหญ่ น้ำลากเต็มแม่น้ำ ๓ วัน เป็นอึ่งยังข้ามไม่ได้ เขาจึงคิดว่า เรามาใกล้แล้ว ถ้าจักเดินทางต่อไปอีกจะเน้นซ้า เราจักพัก ทําการนานาขายอยูในที่นี้เสื้อผ้า ๓ ฤดูตลอดปี พระศาสนาจะส่งเข้าไป บืนทาบในเมือง เห็นมหาวนาฎิชแล้ว ทรงยิ้มพระาย พระอน ใน เห็น จึงทูลถามเหตุ พระองค์ทรงบอกว่า มหาวนาฎิช ไม่เคลื่อนยิ่งถึง อันตรายแห่งชีวิตของตน มัวคิดแต่จะพักขายของอยู่ในที่นั่นจึงไป ได้ออกสัปดาห์เดียวกันนี้ พระอนทักตรบความแล้ว ทูลบูชาพุทธานุมัติ ไปบอกให้เขารู้ตัว เขารู้สึกตัวแล้ว ทําบุญตลอดสัปดาห์ ได้สำเร็จ โสลาดไปผล ถึงวันที่กำหนด ตายไปเกิดในดูสิทิวินาม ตอนที่ตรัสละ