บทสนทนาระหว่างพระเถระกับเปรต : หน้า 155/278

ประโยค ๑ - อังคารอากาศมคลาค - หน้า 152 [52] ปญฺโญ ชิวหา ลิ้นท่าน ยาวตั้ง ๕ โยชน์ สีสนเต นวโยชน์ ศิรทะท่าน ยาวตั้ง ๖ โยชน์ กได อุจุภงค์ ดุจดัง ตัวท่านสูงถึงอัปไป ปญฺญวิสติโยชน ถึง ๒๕ โยชน์ กินนุม กมมมิ กริฏวาม ท่านทำกรรมอะไรหนอ ปฏิสส ฯ ทุกข์มิสิ จึงต้องถึงกู้เช่นนี้? เปรตนั่นตอบพระเถระว่า :- [53] อห ภนฺเต โมคคลลาน ข้าแต่ท่านโมคคลลานะ เจ้าข้า! กสุมภุสะ มเหสีโน เพราะข้าเจ้าโจมตีตนกาดาหาร ที่ สมุหสุขวิหารี ภุตต อาหเรส อิตญฺจกํ. พุทธเจ้า ผูเสฺงหาคุณอันใหญ เอามากินเสียตามความปรารถนา. ๒๖. เรื่องสัญญลักษณ์อปรต มีเรื่องเล่าว่า ในอดีต มีชายคนหนึ่งอยู่ในกรุงเทพฯ เห็นคนยอียดดกครวญจา จนได้รับพระราชทานทรัพย์สมบัติ เขาใคร จะเรียนบ้าง จึงเข้าไปขอเรียน ถูกชายงอ่มปิดเสีย แต่เขาสู้พยายาม ประวบรับใช้ทนแล้วออกร จนชายงออ้นยอมให้เรียน ครั้งเรียน