บทสนทนาของพระศาสดาและพระอริยบุคคล : หน้า 209/278

132) น เม กุโณ โอติ ปุพผะ เมื่อก่อนนี้ ข้าพระองค์ไม่เคย เห็น น สุโต อุก กสุจิ และไม่เคยได้ฟังจากใคร ๆ ว่า เอว วุคุโท สุตา พระศาสดา ผู้มีพระวาจาไพเราะ สุติสตา คณมาคโค. เสด็จจากสุตสมาคมที่หมู่ชนอย่างนี้. พระศาสดาตอบว่า 133) เย มานเปปลสะ ธิรา ธีรชนเหล่าใด ขวนขวายในบุญาน เนกขมุมปลม รดา ยินดีแล้วในเกตุ้มและธรรมที่สงบ เทพี แส ตี ส ปี เหนนุติ แม่เทวดาทั้งหลายอุ้มองรัปกผู้นั้น สมพุทธธาน สติมันต์. ผู้ตรัสแล้ว มีสติ. เมื่อสมเด็จพระศาสดา เสด็จจากที่เมืองสังกัสสนครแล้ว ตรัสถาม ปัญหาหลายชั้น ลาวทั้งหลายย่อมแก้ได้เพาะปัญหาที่เป็นวิสัยของคน เท่านั้น เช่นปุจฉุนแก้ได้เฉพาะปัญหาที่เป็นวิสัยของปุจฉุน ไม่สามารถ แก้ปัญหาที่เป็นวิสัยของพระอริยบุคคล แม้พระอริยบุคคลก็แก้ได้ตามชั้น ของตน ๆ มัชฌิมอารมณ์สามารถแก้ปัญหาของพระอริยทันต์ ผู้เป็นอัครสาวก แม้พระสารีบุตรยังจิตดิ่งในปัญหาที่เป็นพุทธวิสัย เช่นปัญหาในพุทธวิสัยว่า: -- 134) เย จ สงฺฆาตมามา เส เย จ เสฏฐ ปูช อิน 132. มะ 6/50. 133. มะ 6/61 134. มะ 6/62.