อำนาจของน้ำตา : หน้า 160/278

ประโยค 3 - อันดับอาธรรมบทแปล - หน้า 157 ตอนกลางคืนชาวบ้านที่ไปต้องรับพระ ปรารถนาจะฟังเทศน์ พระ-เธอให้สามเณรเทศน์ แต่พวกเขาค้างเป็นเสียงเดียวกันว่า สามเณร เทศน์ไม่เป็น ลงท้ายพระครูสมรุตให้เทศน์ และให้สัญญาด้วย ชาวบ้านบางพวกดีใจว่าเป็นลูกของตนมาก อยู่มาไม่เห็นแต่ไรไม่รู้มากพวกเป็นโกรธเป็นแค้นว่า เอาแน่! ช่างใจอาภมิตแท้ เราหรือบำรุงมาเป็นนาน ท่านรู้มาอย่างนี้ ไม่ยทเทศน์โปรดรำบาก ฝ่ายพระพุทธเจ้า ทรงทราบเหตุนี้น หวังจะโปรดให้ชาวบ้านที่โกรธแค้นกลับปรโมทย์ จึงเสด็จไปในตอนเช้า สุวรรณให้เขารู้ว่า ที่ได้เห็นและทำบูชต่อพระพุทธเจ้า และพระอรหัต เทา มเณร เป็นลากของพวกท่านแล้ว ครับแล้วเสด็จไปอยู่ของสามเณร แล้วเลยเสด็จขึ้นบนบเกา ตรัสถามสามเณรว่า ยืนอยู่นี้ แล้วไปรอข้างหนออะไร ? สามเณรพูดว่า เห็นทะเล ทรงพักต่อไปว่า เห็นแล้วก็อย่างไร ? สามเณรทูลว่า คิดว่าน้ำตามองคร้องให้นในคราวตกทุกข์ รวมกันเข้ามากกว่าน้ำทะเลนี้ พระองค์ทรงรับรองและตรัสกล่าวว่า:- [อ่ง] ขอตุ สมุทธุตถ ชล น้ำในมหาสมุทรทั้ง ๔ มือน้อย ปริตดกัง ติโพ พุ่ง อสุขัล อนุปก น้ำตาของคนผู้ถูกความทุกข์กระทบ ทุกเขน ผุอุสุภ นรสุข แล้วโคจอยู่ มากกว่านี้ไม่อ่อน โสโถ ก็การณ สุมฏ ตู่ ปนุชสิต เพราะเหตุไร สหาย ! ท่านจึงยัง ประมาณอยู่. อ่ง. เวลา ๑/๗/๒๕๕๕