การฟังธรรมของนางยักษิณี : หน้า 241/580

ธรรมะ ประช นางยักษิณีผู้ใคร่ คร่ในธร ธรรม ๒๔๐ นางดำริว่า แม้ลูกทั้งสองและสามีต่างเป็นที่รักของตน แต่ความปรารถนาในการฟังธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นที่รักยิ่งกว่าลูกและสามี เพราะลูกและสามีไม่สามารถจะ ปลดเปลื้องตนให้ออกจากทุกข์ได้ แต่การฟังธรรมย่อม ปลดเปลื้องสรรพสัตว์ให้พ้นจากทุกข์ได้ แล้วนางก็กล่าวกับลูกอีกว่า “แม่ปรารถนาจะฟังธรรม ที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ด้วยพระปัญญาอันยิ่ง เพื่อพ้นจากชราและ มรณะ เจ้าทั้งสองจงนิ่งเสียเถิด” ปุนัพพสุจึงพูดขึ้นว่า “แม่จำ ฉันไม่รบเร้าแม่อีกแล้วอุตราน้องสาวก็บอกว่าจะไม่รบกวนแม่อีก” ปุนัพพสุนั้นเป็นผู้มีปัญญาที่สั่งสมมาดี จึงสนับสนุนแม่ว่า “ขอเชิญแม่ฟังธรรมเถิด การฟังพระสัทธรรมเป็นเหตุนําความ สุขมาให้ เพราะแต่ก่อนเราไม่รู้พระสัทธรรม จึงต้องมาเสวย ทุกข์มีความหิวกระหาย เที่ยวแสวงหาอาหารไปด้วยความยาก ลําบาก เป็นเวลายาวนาน บัดนี้ พระพุทธองค์ทรงแสดงธรรม นำความสว่างไสวมาให้แก่เทวดา และมนุษย์ทั้งหลาย ผู้หลงวน อยู่ในกระแสกิเลส ขอแม่ตั้งใจสดับพระธรรมเทศนาของ พระบรมศาสดาเถิด” พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อทรงแสดงธรรม ทรงกำหนดรู้ อัธยาศัยของบริษัท ได้เห็นอุปนิสัยแห่งโสดาปัตติผลของนาง ยักษิณี และลูกของนาง จึงทรงแสดงพระธรรมเทศนา ยกเรื่อง