โมหะและพระอริยเจ้าตามพระธรรม : หน้า 510/607

Dsuem ประชาช พระอริยเจ้า ៥០៩ โมหะคือความหลงได้ห่อหุ้มสัตว์โลกไว้ จึงเป็นสิ่งที่เราจะต้อง สลัดให้หลุด เหมือนออกจากที่มืดไปสู่ที่แจ้ง ไปสู่แสงสว่างแห่ง ธรรมให้ได้ ส่วนพระอริยสาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า ท่านละโมหะ ได้แล้ว ทำลายข่ายแห่งความมืดได้แล้ว จึงไม่ต้องท่องเที่ยวไปอีก อวิชชาอันเป็นต้นเหตุแห่งสงสาร ก็ถูกท่านตัดขาด ตัดภพตัดชาติ ไม่ต้องเวียนว่ายตายเกิดกันอีกต่อไป พระอริยเจ้าก็คือผู้เข้าถึง กายธรรม ตั้งแต่กายธรรมพระโสดาบันเป็นต้นไป ได้เป็นโสดาบัน บุคคล หมายถึงผู้ถึงกระแสพระนิพพานแล้ว ตัดขาดจากสังโยชน์ เบื้องต่ำา ๓ ประการ คือ สักกายทิฏฐิ ความเห็นเป็นเหตุให้ถือตัว ถือตน วิจิกิจฉา ความลังเลสงสัยในพระรัตนตรัย สีลัพพตปรามาส การถือมั่นในศีลพรตที่เป็นความเชื่อผิดๆ ก็หลุดหมด มาเกิดอีก อย่างมากไม่เกิน ๗ ชาติ ก็จะได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ พระอริยเจ้าที่มีคุณธรรมสูงขึ้นไปอีก คือ พระสกทาคามี หมายถึงพระอริยเจ้าผู้มาสู่โลกนี้อีกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เข้าสู่นิพพาน ท่านขจัดสังโยชน์เบื้องต่ำ ๓ อย่างได้หมด มีศีล บริสุทธิ์บริบูรณ์ ราคะ โทสะ โมหะ ก็เบาบางลงมาก หากเป็น พระอนาคามี คือผู้ที่ไม่ต้องมาสู่โลกนี้อีกแล้ว สามารถกำจัด กามราคานุสัย ปฏิฆานุสัยได้หมดสิ้น เมื่อละโลกไปแล้ว ก็ไป เสวยสุขในพรหมโลกชั้นสุทธาวาส ตามกำลังความแก่อ่อนของ ก็จะ