พระปิยนปัตถูฏกาถา ภาค ๒ : หน้า 78/243

ประโยค- พระปิยนปัตถูฏกาถาแปลภาค ๒- หน้า 76 แม้พระราชาให้กลับอยู่ไม่กลับ ทราบทูลว่าส "หมอฉันไม่ทราบว่า 'จักมีเหตุอะไร ?' พระเจ้าข้า" ดังนั้นแล้ว ก็ได้ไปกับพระราชา บนได้ พระราชาหญิง ดอกไม้ ของหอม และเครื่องอังอร ซึ่ง หมู่หญิงรวมด้วยพระนางสามากิฉวี เสวยโภชนีอังอัน วางพิณ ไว้เบื้องบนพระเศียร แล้วบรรทมบนที่บรรทม พระนางมาคินทยา ทำเป็นเดินไปมา ได้กันกล่ออกไม้ออกจากช่องพินิฐ อง อาหาร ถึง ๒-๓ วัน เสื่อออกมาจากช่องนั้น พื้นผนัง นอน บนพระแท่นที่บรรทมแล้ว พระนางมาคินทยา เห็นนั่นนั้น ก็ร้องไห้วิ นึ่งว่่า "งู พระเจ้าข้า" เมื่อถึงค่ำพระราชาและหญิงเหล่านั้น จึงกล่าวว่า "พระเจ้าแผ่นดินงั้นคง ไม่มีวาสนา ไม่ฟังคำพูดของเรา แม้อกหญิงเหล่านี้ ก็เป็นคนไม่มีสิริ หัวด้ อง ไม่ฟังคำของเรา จากลันทองพระเจ้าแผ่นดินหรือ ? พวกเข้า เมื่อพระเจ้าแผ่นดิน พระองค์นี้ พอควรครัดแล้ว จักเป็นอยู่สุขหรือหนอ ? เมื่อพระเจ้าแผ่นดินยังทรงพระชนม์อยู่ พวกเจ้าเป็นอุปาลมหรอ ? วันนี้ เราเห็นการฝืนร้ายแล้ว พระองค์เถิด พระองค์ไม่ทรงฟังเสียงของ หม่อมฉันแม่ก็ร้อนอยู่เอง " ไม่ควรเสดีไปปราสาทของพระนาง สมหาวดี " [พระเจ้าอุเทนลงโทษพระนางสามาวดี] พระราชา ทอดพระเนตรเห็นลแล้ว ก็ทรงสะคุพระหฤทย กล้าเต็มนะ ได้เป็นประดุจดอกไม้ผลด้วยความพิเราะ "หญิง