ธรรมะเพื่อประช : หน้า 182/554

ธรรมะเพื่อประช เวสสันดรชาดก ตอนที่ ๑ ๒ (กัณหา ชาลี ถูกทรมาน) ១៨១ ออกจากบรรณศาลา ประทับนั่งบำเพ็ญภาวนาทำใจให้สงบ หยุดนิ่ง ฝ่ายกัณหาชาลีเป็นเด็กฉลาด ทันทีที่ชูชกพลาดล้มลง เพราะสะดุดตอไม้ ทั้งสองพากันวิ่งหนีกลับมาหาพระบิดา พลางกูลโอดครวญว่า “ข้าแต่เสด็จพ่อ ตาพราหมณ์นี้น่าหม่อม ฉันสองพี่น้องไปยังไม่ทันถึงประตูป่าเลย แกมีตาทั้งคู่แดงก่ำ เหมือนมีโลหิตไหล ปานจะเคี้ยวกินหม่อมฉัน ได้แต่เฆี่ยนตี ฉุดกระชากลากถูหม่อมฉันทั้งสองด้วยความโหดร้ายทารุณยิ่งนัก” พระเวสสันดรได้สดับเช่นนั้นแล้ว ความสงสารในพระ กุมารกุมารี พร้อมกับความโกรธเป็นกำลังก็บังเกิดขึ้น จิตใจ ทรงเร่าร้อน กระทั่งมานทวารก็ไม่พอจะระบายพระอัสสาสะ ปัสสาสะ ทรงปล่อยให้ลมที่ร้อนออกทางพระโอษฐ์ พระอัสสุ เป็นเหมือนหยาดพระโลหิตไหลออกจากพระเนตรทั้งสอง พระ เวสสันดรมหาสัตว์ทรงดำริว่า ทุกข์เห็นปานนี้เกิดเพราะโทษ ของความเสน่หา เพราะฉะนั้นเราควรเป็นผู้มีจิตเป็นกลางๆ อย่าทําความเสน่หาในบุตรธิดาเหล่านี้เลย ทรงดำริฉะนี้แล้ว ก็สามารถบรรเทาความโศกลงได้ จึงประทับนั่งด้วยพระอาการ เป็นปกติ ชูชกก็ตามมาเอาเชือกผูกข้อพระหัตถ์ของพระกุมาร ทั้งสองกลับไปเหมือนเดิม