มาตรฐานของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในพระไตรปิฎก : หน้า 200/374

และแบบอย่างมาตรฐานของคุณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในพระไตรปิฎกอีกบทหนึ่งว่า โส อิม โล ก็ สทวา สมาร์ ส สมารฺ สสุมฺณพราหมณี ปชฺ สทวานุสู ส ฯ อภิญฺ ญา สุจิตฺตวา ปนสฺสิ ฯ โส ธม มู เทเสติ อาทิกุลยาณ มุขเผกลยาณํ ปริโยสนกลยาณํ สาตติ สพฺผูเจชฺ เกจจโน ปริโยฆํ ปริสุทฺธิพรหมยํกาสติ ฯ แปลได้ว่า[พระผู้มีพระภาคเจ้า] พระองค์นั้นทรงทำโลกร่วมทั้งเทวโลก มารโลก พระมุนโลกให้แจ้งชัดด้วยพระปัญญาอันยิ่งของพระองค์เอง แล้วทรงสอนหมู่สัตว์ พร้อมทั้งสมณะ พระมหา เทพ และมนุษย์ให้รู้ทั่ว พระองค์นั้น ทรงแสดงธรรมพร้อมทั้งอรรถและพยัญชนะ อันอาจในเบื้องต้น งานในท่ามกลาง งานในที่สุด ทรงประกาศพระมหาจรรย์อันบริสุทธิ์บริบูรณ์ถวาย ส่วนในจตุรารักษาประพันธ์ว่า ปณฺญาสส สพฺพวนฺ สกฺ สุภนฺตส ฯ กรณา สพพชนุตตถา อุตตฺตผดาว ปรตฺตาว ฯ สาริโก คุณณฺ ฬิฏิกา ฯ แปลได้ว่าพระองค์นั้นทรงมีพระปัญญาในธรรมทั้งปวง มีพระกรุณาอัศจรรย์เป็นผู้ประกุศรด้วยคุณรงค์ทำประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่นให้สำเร็จ นอกจากนี้ยังมีข้อสังเกตที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งคือ การใช้งานการแต่งในคัมภีร์จตุรารักษามีลักษณะการให้คำจำกัดความคำบาลีที่ปรากฏในพระไตรปิฎก คัลยคัลกับคำและเนื้อหารวมถึงจำนวนที่พระพุทธโฆษาจารย์ใช้ธิบายความหมายคำบาลีในสมันตปาสาทิกา อรรถกถาพระวินัยปิฎก