การขาดความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมในสังคมไทย : หน้า 257/397

บทที่ ๗ - ขี้เมาขับรถชนเสาไฟฟ้าดับคาที่ หนุ่มเสพยาบ้าจี้สาวเป็นตัว ประกัน คนงานเสพยาบ้าแล้วพยายามโดดระเบียงตึกชั้น 4 จากตัวอย่างข่าวรายวันที่ยกมานี้ ย่อมแสดงให้เห็นว่า ผู้คน ในสังคมจํานวนไม่น้อย เป็นคนทุศีล ขาดหิริโอตตัปปะ ขาดปฏิสัมพันธ์ อันดีกับผู้คนรอบข้าง หรือขาดความสำนึกรับผิดชอบต่อทิศ 5 ของตน นั่นเอง เพราะจิตใจถูกครอบงำด้วยอำนาจมิจฉาทิฏฐิ ข. คฤหัสถ์ขาดความสำนึกรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมตาม ธรรมชาติ ก็เพราะไม่เห็นความสำคัญของสิ่งแวดล้อมทั้งใกล้และไกลตัว อีก ทั้งเห็นแก่ตัวยิ่งกว่าส่วนรวม ซึ่งจะเกิดเป็นลักษณะนิสัย และแสดง พฤติกรรมออกมาให้เห็นได้อย่างน้อย ๓ ประการ คือ ๑) ขาดวิสัยทัศน์เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม คนมิจฉาทิฏฐิเป็นคนมี ๒๔๗ ปัญญาน้อย เห็นแก่ตัว และใจแคบ ดังนั้นเมื่อกระทำสิ่งใด ก็จะคิดถึง เฉพาะประโยชน์ระยะสั้น ที่จะเกิดขึ้นแก่ตนก่อนส่วนรวม จึงไม่ใคร่คำนึง ถึงผลเสียที่จะเกิดขึ้นในระยะยาว เป็นผู้ที่ทำงานโดยไม่มีการวางแผน ¿ ระยะยาวนั้นเอง ๒) ชอบแก้ตัว คนมิจฉาทิฏฐิไม่ว่าจะทำงานเล็กหรือใหญ่ ก็มัก จะทําอย่างมักง่าย ครั้นเมื่อเกิดผลเสียหายขึ้น ก็พยายามหาเหตุผลมาแก้ตัวบ้าง ซัดทอดความผิดไปให้ผู้อื่นบ้าง โอดครวญว่าตนไม่ได้รับความเป็นธรรมบ้าง หรือเมื่อจนด้วยพยานหลักฐาน ก็จะหาทางพูดกลบเกลื่อนเพื่อเอาตัวรอด ดังกรณีชาวบ้านที่ชอบทิ้งสิ่งปฏิกูลลงในแม่น้ำลำคลองเป็น ประจำ เมื่อถูกทักท้วงตักเตือน ก็จะแก้ตัวว่าสิ่งปฏิกูลจากบ้านของตน เพียงเล็กน้อย ย่อมไม่ทำให้น้ำในแม่น้ำลำคลองถึงกับเน่าเสียได้ สิ่ง ปฏิกูลที่ปล่อยมาจากโรงงานอุตสาหกรรมต่างหาก ที่ทำให้น้ำเน่าเสีย