อรรถถภะพระวินัย มหาวรร ตตอน ๑ - หน้าที่ 63 : หน้า 70/233

ประโยค - คติสั้นปลดปล่อยตามธรรม อรรถถภะพระวินัย มหาวรร ตตอน ๑ - หน้าที่ 63 อันธรรมเนียมการปลูกมิ่งนี้ :- ถ้ามีเสื้อผ้าแพนแต่ใหญ่เกินไป พึงตัดขาชายผูกผูกแล้วจงปู ถ้าไม่เข้าใจพาชายผูผู ผะอย่ตัด. ข้อว่า ปฐฏิมา วาตปาน ถอดพุพาน มีความว่า พึ่งเปิด หน้าดังทิศตะวันออก หน้าดังแม่ที่เหลือ ก็พึ่งเปิดอย่างนั้น. บทว่า อุปาเสตพุโพ มีความว่า ตนเองพึงนำไปที่อื่น บทว่า อุปาเสตพุโพ มีความว่า พึ่งงานกิจอื่นว่า "ขอท่านช่วยพาพระเณรไปที่อื่นเถิด." บทว่า วิวเจตพุพ มีความว่า ตนเองพึงพูดให้ท่านสะเสียด. บทว่า วิวจากเปตพุพ มีความว่า พึ่งงานผู้อื่นว่า "ขอท่าน ช่วยพูดให้พระเณรสะทกธูติฐิด." [๔๐] ข้อว่า อุดสุกีกา กาฎพุพ มีความว่า กิญนันอัน สัทภิทวิหากิพึ่งเข้าไปส่งมะขอร้องเพื่อให้รีวาส ถ้าสัทภิวิหากเป็น ผู้สามารถด้วยตน พึงให้รีวาสด้วยตนเอง ถ้าไม่สามารถ ก็พาวน กิญนันให้ช่วยให้. ข้อว่า กินตุนู โบ มีความว่า ด้วยอุปายอย่างไรหนอเเล มีนัยเหมือนกันทุกแห่ง. ข้อว่า สุกายา วา ปริญญเมย มีความว่า สงฆอย่างพิง ทำอุเปนยธรรมเลย พึ่งดำรงสังคหวธรรมรึอิสรธรรมแทน. จริงอยู่ สัทภิหารนี้ได้ตราบว่า "สงฆปราณะจะทำ อุเปนยธรรมแก่ฌุปฌมาขอบเรา" พึ่งเข้าไปหาสะรุป อ้อนวอน