0 ครั้ง

ในบทนี้ กล่าวถึงพระศาสดาที่เสด็จไปยังป่าช้าเพื่อสังเกตการณ์ความเชื่อและปฏิกิริยาของมหาชนเกี่ยวกับการสูญเสียพระมหาและพระบิดาของพระพุทธเจ้า พร้อมทั้งการสนทนากับผู้คนที่ไปรวมตัวกัน โดยมีพระศาสดาเป็นศูนย์กลางของความสนใจและการเคารพ. เนื้อหาชี้ให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างพระศาสดากับผู้คนในขณะนั้น โดยไม่มีการปฏิเสธความคิดหรือความรู้สึกของพวกเขา.
-พระศาสดาและพระมหาชน
-ความเชื่อและความสัมพันธ์
-เหตุการณ์ในยุคนั้น
-การแสดงออกของผู้คน
-การเข้าใจในธรรม