การตัดสินใจของอุปกาชีวก : หน้า 93/591

อาศัยมานะเพื่อละมานะ ៩២ คงเก็บบริขารทุกอย่างไว้ และเนื่องจากท่านเป็นผู้มีศีล แม้อยู่ ในแวดวงพวกพรานไพร ก็ไม่ฆ่าสัตว์ ทําหน้าที่เพียงแค่หาบเนื้อ ไปขายในเมือง หลังจากนั้นไม่นาน ภรรยาของท่านได้ให้กำเนิดบุตร ชายคนหนึ่งชื่อว่า สุภัททะ วันหนึ่ง หลังจากกลับจากขายเนื้อ ได้ยินภรรยาร้องเพลงกล่อมลูกน้อยในทำนองกระทบกระเทียบ เปรียบเปรยว่า “ลูกเอ๋ยเจ้าจงหลับเสียเถิด อย่ากวนใจแม่เลย ทุกวันนี้แม่ก็ตรอมตรมระทมทุกข์อยู่แล้วที่ได้สามีเป็นนักบวช ไปไหนก็อายเขา พ่อเจ้าเป็นคนหาบเนื้อเหมือนทาสกรรมกร ตอนเป็นนักบวชก็ทำกิจของนักบวชไม่สำเร็จ แล้วมาเป็นพ่อเจ้า จะทำกิจของฆราวาสให้ดีได้อย่างไร” อุปกาชีวกได้ยินดังนั้น เกิดทิฏฐิมานะขึ้นในใจ โพล่งออก ไปว่า “เจ้าอย่ามาดูหมิ่นดูแคลนเรา ครั้งเมื่อเราเป็นนักบวช เรามีแต่ความบริสุทธิ์บริบูรณ์ และเรายังมีมหาสมณะรูปหนึ่ง ที่น่าเลื่อมใสเป็นสหาย เจ้าดูหมิ่นเราเช่นนี้ เราไม่อยู่กับเจ้าแล้ว เราจะไปหาสหายของเรา” แล้วท่านก็เดินไปหยิบบริขาร นักบวชที่เก็บไว้ ตั้งใจมั่นที่จะออกบวช โดยไม่เยื่อใยในชีวิตการ ครองเรือนอีก ออกเดินทางมุ่งหน้าไปหาพระบรมศาสดา เที่ยว ถามหาแต่พระอนันตชิน