หนวดเต่าเขากระต่าย : หน้า 389/591

หนวดเต่าเขากระต่าย ៣៨៨ นางรับว่า “จริงเพคะ” พระราชาจึงตรัสว่า “หญิงลามกอกตัญญู ประทุษร้ายมิตร เจ้าจงไปตามสหายของเรากลับคืนมา ไม่เช่น นั้นเจ้าต้องตาย" นางได้ฟังพระราชดำรัสดังนั้น ก็เกิดความกลัว จึงรีบ ออกจากพระนครไปพร้อมกับบริวารเป็นอันมาก เที่ยวเสาะ แสวงหาที่อยู่ของฤๅษี ในที่สุดก็หาจนพบ ได้นมัสการท่านแล้ว วิงวอนว่า “ขอท่านได้อดโทษที่ดิฉันได้กระทำด้วยความเป็น คนอันธพาลเถิด ดิฉันจะไม่ทำอย่างนี้อีก” พระฤาษีตอบว่า “เราไม่ได้โกรธเธอหรอก เราอดโทษให้ อันที่จริงเราควรขอบใจ เธอด้วยซ้ำาที่ทําให้เราพบแสงสว่างของชีวิต” นางจึงกล่าวว่า “ถ้าท่านอดโทษให้ดิฉัน ขอจงกลับไปสู่พระนครเถิด เมื่อถึง พระนครแล้ว ดิฉันจักถวายทุกสิ่งทุกอย่างให้หมด” พระฤาษีได้ ฟังค่าของนางแล้วกล่าวว่า “น้องหญิง บัดนี้เราไม่อาจไปกับเจ้า เพราะเราเป็นผู้สละแล้วทุกสิ่ง” แล้วกล่าวเพิ่มอีกว่า “เมื่อใดผ้า ๓ ชนิดจะพึงสำเร็จได้ด้วยหนวดเต่า ใช้เป็น เครื่องกันหนาวในคราวน้ำค้างตกได้ เมื่อใดเท้าของยุงทั้งหลาย จะพึงทําเป็นป้อมมั่นคงดีไม่หวั่นไหว อาจจะทนบุรุษผู้ขึ้นรบได้ ตั้งร้อย เมื่อนั้นเราทั้งสองจึงอยู่ร่วมกันได้แน่ เมื่อใดเขากระต่าย จะพึงทำเป็นบันได เพื่อขึ้นไปสู่สวรรค์ได้ เมื่อใดหนูทั้งหลายพึง