ละความโกรธเพื่อความสุข : หน้า 318/591

ธรรมะเพื่อประชา ละความโกรธกันเถอะ ๓๑๗ ความสุข ผู้รู้ท่านกล่าวว่า “ความโกรธมีรากเป็นพิษ มียอดหวาน ผู้มีปัญญาเมื่อเกิดความขัดข้องหมองใจกัน ท่านจะให้อภัย กันเสมอ ไม่ถือโทษโกรธเคืองกัน เพราะบัณฑิตมีตบะเป็นกำลัง ไม่ใช่มีความโกรธเป็นกำลัง ดังเช่นในสมัยที่พระบรมโพธิสัตว์เจ้าบำเพ็ญเนกขัมม บารมีอยู่นั้น ท่านชี้ให้เห็นโทษเห็นภัยมากมายของความโกรธ เพราะฉะนั้น ไม่ว่าผู้ใดจะมาประทุษร้าย หรือรังแกท่านอย่างไร ท่านก็ไม่โกรธ ไม่ถือสาหาความ ท่านข่มความโกรธไว้ ไม่ให้ลุก ไหม้เผาสนจิตใจให้เร่าร้อน จนเอาชนะใจผู้ไม่ประสงค์ดีได้ในที่สุด เรื่องมีอยู่ว่า *เศรษฐีสามีภรรยาคู่หนึ่งในเมืองพาราณสี ได้ให้กำเนิด บุตรชายซึ่งจุติจากพรหมโลก หมู่ญาติได้ขนานนามหนูน้อยว่า โพธิกุมาร ครั้นเจริญวัย ได้เดินทางไปเมืองตักสิลาเพื่อศึกษา ศิลปะทุกอย่าง เมื่อสำเร็จแล้วก็กลับมา พ่อแม่ได้สู่ขอสาวงาม มาให้ ฝ่ายหญิงมีรูปร่างงดงาม เป็นหญิงที่จุติมาจากพรหมโลก เช่นกัน นางมีความงามเป็นเลิศประดุจเทพอัปสรในสรวงสวรรค์ ทั้งโพธิกุมารกับหญิงสาวต่างไม่ปรารถนาในกามคุณ แม้ว่าหมู่ญาติ *มก. เล่ม ๕๙ หน้า ๔๑๙