ปัญญามีตปลาสักกา และอรรถถกพระวินัย : หน้า 90/288

ประโยค - ปัญญามีตปลาสักกา อรรถถกพระวินัย ปริวาร วัณณา - หน้าที่ 804 บทว่า อุตสาหิติปราสิติโต มีความว่า เป็นผู้อภิญญัฏฐหลาย ผู้ได้เห็นได้ฟัง ระแวงแล้วและรังเกียจแล้ว อีกอย่างหนึ่ง วิภุตมิเป็นพระนิพพนฺะ ผู้มีอุปนิสัยไม่กริบบันเป็นธรรมดา ก็เป็นผู้กะเวฬุกอิง. เพราะเหตุนั้น อโคจรรั้งหลาย อภิญฺญูพึงวัน. จริงอยู่ อภิญฺญูปราณในโคจรหรานั้น เอาใน [ว่าดังผ้าขาวสุดเป็นอาทิตย์] บทว่า โอสถิก ได้แก่ ผ้าทอก็แผ่นผ้าที่ปาอิหร่า บทว่า อานนติ ได้แก่ ผ้าที่ตากที่ประตูตลาด. บทว่า ดูปจีวีร ได้แก่ ผ้าที่เขามาจ่อมปลวกทำพิรุธกรรม บทว่า อภิสนิก ได้แก่ วิรที่เขาที่สถานที่อาบน้ำ หรือ ที่สถานที่อาบของพระราชา. บทว่า คตฺปฏิภาค ะ ได้แก่ ผ้าที่เขานำไปสูบชาแล้วนำกลับมาอีก. มหาโจร ฯ กล่าวว่าล่วงในฤดูกรมุสุมสิมกสิขาบทะ. ข้อว่า ปญฺญาปฏิภิโตย กายโต สมุทาธนฺติ มีความว่า ภิกษุต้องอาบัติ ด้วยสมุทธิฐานแห่งอาบัติ ๑. ได้แก่ อาบัติที่พระผู้พระ-ภาคตรัสไว้ในอรณเปายอย่างนี้ว่า "ภิกษุมีความสำคัญว่าควรทำฏีก้วการขอขมาเอง." ๑. มหาวิกงค ๑/๑๖๕.