การตีความอรรถพระวินัยในพระพุทธศาสนา : หน้า 61/270

ประโยค - จุดมุ่งหมายปลาสิกา อรรถถภพระวินัย อุจงวรา วรรณา - หน้า 469 จริงอยู่ มันชนิดนี้ ส่งลักลัมวันทีอยู่รวงแล้วเสียด้วย มูลายปฏิสสนะข้า ๆ กัน [๑๑๙] ประมวลให้พร้อมกับอาบัติเดิม ทั้งหลาย เพราะฉะนั้น จึงเรียกว่า "โอวาทสมาน" ส่วนในกรณีแกว่า "มานติสงเทพสงพิงให้แก่ภูมิผู้สู่สมโภม - ปรวาสแล้ว ชื่อว่ามติสมานมานติ" แม้คำนี้ ก็ถูกโดยปริยายนัน. ส่วนอัฐมสมโภมและมิสสกสมโภมานํ ท่านเรียกเฉพาะมานติที่สงส์ พิงให้ในที่สุดแห่งอัฐสมโภมปรวาสและมิสสกสมโภนปรวาส. อันสมโภมและมิสสกสมโภนนัน้น พึงประกอบให้ตามนอง กรรมวาจาแห่งปรวาส. คำที่เขาพเจ้าได้กล่าวไว้ว่า "ปรวาสและมานติ" พระผู้มี - พระภาคตรัสไว้ในบาลีโดยอาการนามาย คำนียึกล่าวว่า ฐิกนู ทั้งหลาย ถ้ากระนั้นส่งมึงให้รวง ๑ วัน เพื่อบัด๑ ตัว ชื่อ สัญญาณก็ถูกวิเศษสุด ซึ่งปิดไว้วันเดียว แก่ภิกขุอุทายีเกิดดังเป็น อาทิตย์ วินิจฉัยอย่างนี้ ที่ท่านกล่าวไว้ในอดีตสถานแห่งปรวาสและ มานตินัน ย่อมถึงความผิดการเกินไปเหมือนในบาลี ทั้งเป็นวินิจฉัย ที่ใคร ๆ ไม่อาจกำหนดได้ง่าย เพราะเหตุนี้ ข้ามเข้าโจมประมวล ปรวาสและมานตินัน แสดงในอธิการนี้ทีเดียว" ดังนี้ คำนั้นเป็นอัน ขำเข้าให้สำเร็จพร้อมโดยอธิบาย ด้วยคำิมประมาณเท่านี้ บัดนี้ พระบาสนี้ใด อันพระผู้มีพระภาคตรัสสอน ด้วยอำนาจ อาบัติด้วยมีปิดอัติวัตตัวมีใจปิด พระบาสนี้ มีเนื้อความดังนัน. เบื้องหน้าแต่นั้น พระผู้มีพระภาคตรัสปรวาสไว้ในพระบาส ด้วย