พระธัมปทัฐิฏฐา แปลและเรื่องภิกษุ : หน้า 3/288

ประโยค๓ - พระธัมปทัฐิฏฐา แปล ๔. ปุปพวรรค วรรณะ ๑. เรื่องภิกษุ ๓๐๐ รูปผู้จวนวายในปฏิวิสชา [๓๓] [ข้อความเบื้องต้น] พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในกรุงสาวดี ทรงปรารภภิกษุ ๕๐๐ รูป ผู้จวนวายในปฏิวิสชา ศร[s]พระธรรมเทวนิว่า “โกอิม ปัจวี วิจิรวดี” เป็นดัง [ควรปรารภแต่นิภายใน] ดังได้กล่าวมา ภิกษุเหล่านั้น เที่ยวจากไปในชนบทกับพระ ผู้มีพระภาค มาถึงพระเชตวันแล้วนั่งในอาสนในเวลายืน เล่นถึง เรื่องแผ่นดินในสถานที่ตนไปแล้ว ว่า “สถานะเป็นไงปู่บ้านโนน จากบ้านโนน เสมอ ไม่เสมอ มีป่อคงมาก มีกรวดมาก มีดินดำ มิดดำ” พระศาสดา เสด็จมาตรัสถามว่า “ภิกษุทั้งหลาย บัดนี้ พวกเธอมั่นนานกันด้วยเรื่องอะไรหนอ?” เมื่อภิกษุเหล่านั้นกราบทูลว่า “ด้วยเรื่องแผ่นดินในสถานที่งพาข้าพระองค์เที่ยวไปแล้ว พระเจ้าข้า” ดังนี้แล้ว จึงตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย นั่นชื่อว่าแผ่นดินภายนอก การที่พวกเธอทำบุญกรรมในแผ่นดินภายนอก จึงจะควร” ดังนี้ แล้ว ได้ทรงภาณิต ๒ พระคาถานี้ว่า :- * พระมหา ป. ๓ วัดบวรนิเวศวิหาร แปล