ธรรมะเพื่อประชาชน: การแสวงหาความบริสุทธิ์ : หน้า 150/580

ธรรมะเพื่อประช พระปิณโฑลภารทวาชเถระ (๓) ១៤៩ เป็นอานิสงส์ มิใช่มีความถึงพร้อมแห่งสมาธิเป็นอานิสงส์ มิใช่มีญาณทัสสนะเป็นอานิสงส์ แต่พรหมจรรย์นี้มีเจโต- วิมุตติอันไม่กำเริบ เป็นประโยชน์ เป็นแก่นสาร เป็นที่สุด” ชีวิตของสมณะ เป็นชีวิตที่สงบมักน้อยสันโดษ อาศัย เพียงปัจจัยสี่ในการดำรงชีพ เป็นชีวิตที่ปลอดจากเครื่องกังวล เป็นอิสระจากการครองเรือน ซึ่งเหมือนเครื่องพันธนาการที่ กักขังนักโทษ ฆราวาสเป็นชีวิตที่แสวงหาความบริสุทธิ์ได้ยาก แต่ชีวิตของสมณะนั้น เป็นชีวิตที่เหมาะสำหรับการมุ่งแสวงหา ความบริสุทธิ์หลุดพ้น ความบริสุทธิ์เป็นสิ่งเดียวเท่านั้นที่ต้อง มุ่งแสวงหา บริสุทธิ์ด้วยศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณ ทัสสนะ ถ้าแสวงหาอย่างนี้ จึงจะได้ชื่อว่าเป็นสมณะที่แท้จริง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ สร้างบารมี มานับภพนับชาติไม่ถ้วน ก็เพื่อมุ่งหน้าแสวงหาความบริสุทธิ์นี้ ไม่ใช่เพื่อลาภสักการะ สรรเสริญเยินยอแบบชาวโลก เหมือน เรื่องของพระปิณโฑลภารทวาชะผู้มีฤทธิ์มาก ที่พระบรมศาสดา ทรงห้ามมิให้แสดงอิทธิปาฏิหาริย์ เพื่อลาภสักการะเพียงเล็กน้อย เรื่องมีอยู่ว่า *ในสมัยพุทธกาล มีการอวดอ้างของเจ้าลัทธิต่างๆ ว่า *มก. ยมกปาฏิหาริย์ เล่ม ๔๒ หน้า ๒๔๗