การเดินจงกรมและการบรรลุธรรม : หน้า 494/580

ธรระพี ประช พากเพียรเถิดให้เกิดบุญบารมี ៤៩៣ ขณะเดินจงกรมแก้ง่วง ก็เอามือจับเสาไม้ไปด้วย เพราะ เกรงว่าศีรษะจะกระทบกับต้นไม้หรือสะดุดหกล้ม เพราะนาง เป็นคนแก่ชรา จะเดินเหินเหมือนคนหนุ่มสาวทั่วไปไม่ได้แล้ว เดินจงกรมไป ใจตรึกระลึกนึกถึงคำสอนของพระบรมศาสดาไป ด้วย แล้วพยายามประคับประคองใจให้หยุดนิ่ง คือข้างนอก เคลื่อนไหว ภายในหยุดนิ่ง ในขณะที่ใจของนางกำลังหยุดนิ่งอยู่ นั่นเอง พระบรมศาสดาซึ่งประทับอยู่ในพระคันธกุฎี ได้เห็น ความตั้งใจจริงของนาง จึงแผ่พระรัศมีออกไป เหมือนประทับ นั่งอยู่ต่อหน้า แล้วตรัสพระธรรมเทศนาว่า “ผู้ใดไม่เห็นธรรม อันยอดเยี่ยม จึงเป็นอยู่ ๑๐๐ ปี ความเป็นอยู่วันเดียวของ ผู้เห็นธรรมอันยอดเยี่ยม ประเสริฐกว่าความเป็นอยู่ของผู้นั้น” นางได้ปล่อยใจตามกระแสพระธรรมเทศนา พิจารณา ธรรมตามที่พระองค์ทรงแสดง แล้วดำาเนินจิตเข้าสู่กลางของ กลางภายในเข้าไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็ได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ หมดสิ้นความอาลัยในโลกทั้งปวง เป็นผู้ถึงฝั่งแห่งใจหยุดนิ่ง มีพระนิพพานเป็นอารมณ์อย่างเดียว นี่คือตัวอย่างของผู้ไม่ประมาทในชีวิต ผลของความ เพียรในการฝึกฝนใจให้หยุดนิ่ง ย่อมมีความสุขเป็นผลเสมอ อย่างนี้แหละ