พิชิตความโศกด้วยสัจธรรม : หน้า 356/580

ธรระพี ประช พิชิต ความโศก ด้วยสัจธรรม ๓๕๕ พระโพธิสัตว์ตอบว่า "เมื่อครั้งยังเป็นคฤหัสถ์นางเป็น ภรรยาของเรา” มหาชนก็ยิ่งแปลกใจที่ไม่เห็นพระโพธิสัตว์ แสดงอาการเสียใจอะไร จึงถามว่า “แม้พวกข้าพเจ้า ยังทำใจไม่ได้ แต่ทําไมท่านไม่แสดงอาการเสียอกเสียใจอะไรเลย” ท่านดาบส ได้ฟังดังนั้น จึงพูดให้ข้อคิดกับมหาชนว่า “ความตายเป็นเรื่อง ธรรมดาของผู้ที่เกิดมา เมื่อละจากโลกนี้ไปแล้ว ก็ย่อมไปสู่ ภพภูมิที่เหมาะสมตามแรงบุญที่ได้สั่งสมไว้ ผู้เป็นบัณฑิตจะ ใช้ปัญญาใคร่ครวญความไม่เที่ยงแท้ของชีวิต แล้วเป็นผู้ไม่ ประมาท อายุสังขารใช่จะติดตามเฉพาะหมู่สัตว์ที่ยืน นั่ง หรือนอนเท่านั้น แม้เวลาลืมตาหลับตา วัยก็เสื่อมไปเรื่อยๆ ชีวิตเหลือน้อยลงไปทุกที เราจึงควรที่จะไม่ประมาท ส่วนคน ที่ตายไปแล้ว ก็เป็นอันตายไปแล้ว จึงไม่มีอะไรที่จะต้อง เศร้าโศกถึงกันอีกต่อไป” เมื่อแสดงธรรมจบแล้วมหาชนก็อนุโมทนาสาธุการและ ช่วยกันฌาปนกิจสรีระของนาง จากนั้นพระโพธิสัตว์ก็กลับไปยัง ป่าหิมพานต์ บำเพ็ญเพียรจนได้บรรลุอภิญญาสมาบัติ แล้วได้ เข้าถึงพรหมโลก เมื่อกุฎมพี่ฟังพระธรรมเทศนาจบแล้วก็สามารถพิจารณา เห็นสังขารไปตามความเป็นจริง จึงหายจากความเศร้าโศก