ธรรมะเพื่อประชา : หน้า 179/580

ธรรมะเพื่อประชา จุ ด ห ม า ย สูงสุดของชีวิต ๑๗๘ พระโพธิสัตว์บรรทมหลับอยู่บนแผ่นศิลามงคล จึงไปตรวจดู ลักษณะที่ฝ่าพระบาท ก็ทราบว่า ท่านผู้นี้เป็นคนมีบุญ จึงให้ ประโคมดุริยางค์ขึ้นพร้อมกัน เมื่อพระราชกุมารได้สดับเสียงดุริยางค์ตื่นจากบรรทมแล้ว ปุโรหิตจึงได้ทูลอัญเชิญให้พระองค์เป็นพระราชาองค์ต่อไป พระราชกุมารมัวเพลิดเพลินอยู่กับความเป็นใหญ่ที่ได้รับ จึงลืม นึกถึงทรีมุขผู้เป็นพระสหาย ได้เสด็จขึ้นราชรถ มีบริวาร ห้อมล้อมมากมายเข้าไปสู่พระนคร เมื่อทรีมุขเห็นว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นแล้ว ก็ออกมานั่ง บนแผ่นศิลามงคลนั้น ท่านได้เห็นใบไม้เหลืองร่วงหล่นลงมาตรง หน้าพอดี จึงพิจารณาการเกิดขึ้น ตั้งอยู่และเสื่อมไปของสังขาร เห็นความไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตาในสรรพสิ่ง ใจก็หยุดนิ่ง ไปตามลำาดับ ปล่อยวางความยึดมั่นในสิ่งทั้งปวง จนได้บรรลุ ปัจเจกโพธิญาณ ในขณะนั้นนั่นเอง จากนั้นท่านไปบำเพ็ญสมณ ธรรม ที่ภูเขานันทมูลกะ ในป่าหิมพานต์ ฝ่ายพระโพธิสัตว์เมื่อได้รับอภิเษกเป็นพระราชาแล้ว ทรงรับสั่งหาทรีมุขกุมาร ทรงให้ราชบุรุษเที่ยวสืบข่าว เสาะ แสวงหาตามเมืองต่างๆ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะพบเลย จนเวลาได้ ล่วงเลยไปถึง ๕๐ ปี พระทรีมุขปัจเจกพุทธเจ้า ก็ระลึกถึงพระสหาย