ธรรมะเพื่อประช: การพำนักของพระพุทธองค์และการปฏิบัติธรรมของภิกษุ : หน้า 400/580

ธรรมะเพื่อประช อยู่ที่ไหนก็ได้ถ้าใจ หยุด ៣៩៩ ศาสดาด้วยธรรมจักษุ จึงใช้อิทธิปาฏิหาริย์เนรมิตพระคันธกุฎี สําหรับพระพุทธองค์ และเนรมิตกุฏิอีก ๕๐๐ หลัง เพื่อภิกษุสงฆ์ มีที่สำหรับจงกรม ๕๐๐ แห่ง ทำสถานที่นั้นให้งดงามประดุจ ทิพยวิมาน เมื่อเหล่าภิกษุสงฆ์มาถึง สามเณรก็ให้การต้อนรับ อย่างดี พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงพำนักอยู่ในสำนักของสามเณร ๑ เดือน จึงได้เสด็จกลับบุพพาราม ในจำนวนพระภิกษุ ๕๐๐ รูปนั้น มีพระหลวงตา ๒ รูป พากันคิดว่า สามเณรนี้เอาแต่ก่อสร้างเสนาสนะใหญ่โต คงไม่มี เวลาปฏิบัติธรรมอย่างแน่นอน พระบรมศาสดาทรงมีความ ลําเอียง จึงเสด็จมาเพราะเห็นแก่หน้าพระสารีบุตร แม้จะอยู่ใน ป่าเขาไกลถึง ๓๐ โยชน์ ก็ยังเสด็จมา ในวันนั้น พระบรมศาสดาทรงตรวจดูสัตวโลกในเวลา ใกล้รุ่ง ทรงทราบวาระจิตของภิกษุทั้งสอง ในวันเสด็จกลับทรง อธิษฐานจิตให้พระภิกษุทั้งสองนั้นลืมบริขารของตน เมื่อภิกษุ ทั้งหมดได้เดินทางออกจากที่พักแล้ว พระพุทธองค์จึงทรงคลาย ฤทธิ์ ทำให้ภิกษุ ๒ รูปนี้ นึกขึ้นได้ว่าลืมเครื่องบริขารไว้ จึงพา กันย้อนกลับไปเอาบริขารของตน เมื่อกลับไปอีกครั้ง เห็นแต่ป่า รกชัฏ กุฏิที่ตนเคยพักอย่างสบายก็ไม่มีอีกแล้ว พระทั้งสองรูป ได้เที่ยวหาบริขารของตนและพบบริขารห้อยอยู่ตามกิ่งไม้ตะเคียน