โทษของการว่าร้ายพระอรหันต์ : หน้า 139/589

ธรร โทษของการว่าร้าย ๑๓๘ น พวกนี้ล้วนเป็นคนมักมาก มีลับลมคมใน เป็นผู้ทุศีลทั้งนั้น” พระบรมศาสดาตรัสห้ามถึง ๓ ครั้งว่า “อย่าไปกล่าวร้าย พระอรหันต์เลย” แต่พระโกกาลิกะไม่ยอมเชื่อ ว่าแล้วก็ยังลุก จากไปโดยไม่เคารพยำเกรงต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อท่านเดินลับคลองจักษุของพระผู้มีพระภาคเจ้าไป เท่านั้น ทั่วทั้งเรือนร่างของท่าน ก็เกิดเม็ดตุ่มประมาณเท่าเมล็ด- ผักกาด ค่อยๆ พุพองใหญ่ขึ้นทีละเล็กทีละน้อย จนเท่าผลพุทรา แล้วโตใหญ่ขึ้นขนาดผลมะตูมสุก จากนั้นตุ่มก็แตกออกเป็น นํ้าเลือดน้ำเหลืองไหลโทรมกาย ส่งกลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งออกจากตัว ท่านต้องนอนเจ็บปวดทุรนทุรายอยู่ที่ซุ้มประตูวัดพระเชตวัน ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ เรื่องนี้ได้มีการโจษจันไปในวงกว้าง ตั้งแต่หมู่มนุษย์ เทวดา จนถึงพรหมโลก ว่าพระอัครสาวก ทั้งสองถูกพระโกกาลิกะด่าบริภาษ สมัยนั้น ตุทุพรหมซึ่งเคยเป็นอุปัชฌาย์ของพระโกกาลิกะ เมื่อได้ทราบเรื่องนั้น ก็อยากจะช่วยเหลือลูกศิษย์ให้พ้นจาก ความทุกข์ทรมาน จึงลงมาจากพรหมโลก มายืนอยู่ในอากาศ ต่อหน้าพระโกกาลิกะ เปล่งรัศมีสว่างไสวไปทั่วอาณาบริเวณ วัดพระเชตวัน พร้อมกับบอกลูกศิษย์ว่า “โกกาลิกะ ท่านจง ทําความเลื่อมใสในพระอัครสาวกทั้งสองเถิด อย่ามีจิตคิด