วิบากกรรมของการพูดเพ้อเจ้อ : หน้า 166/589

Dsuem ประชาช วิบากกรรมของการพูดเพ้อเจ้อ ๑๖๕ ด้วยการถวายข้าวยาคูตลอด ๗ วันแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และพระภิกษุสงฆ์ด้วยความปีติเลื่อมใส ต่อมาไม่นานนัก ลูกชายก็เสียชีวิตลง แล้วไปบังเกิดในท้องของหญิงแพศยา คนหนึ่ง เมื่อหญิงแพศยารู้ว่าเด็กที่เกิดมาเป็นเด็กผู้ชาย ก็ให้ เขาเอาไปทิ้งที่ป่าช้า แต่เด็กนั้นเป็นผู้มีบุญ จึงไม่ถูกภัยใดๆ รบกวน ในเวลาใกล้รุ่ง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จออกจากมหา นิโรธสมาบัติ ทรงตรวจดูสัตวโลกด้วยพุทธจักขุ ทอดพระเนตร เห็นเด็กทารกที่ถูกทอดทิ้งไว้ในป่าช้า จึงเสด็จไปยังป่าช้า มหาชนได้มาประชุมพร้อมกัน เพราะคิดว่า ที่พระบรมศาสดา เสด็จมาในที่นี้ เห็นจะมีเหตุอะไรเกิดขึ้นเป็นแน่ จึงตามกันมาดู พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสกับพุทธบริษัทผู้มาประชุมกัน ว่า “เด็กคนนี้ไม่มีใครรู้จักหรอก บัดนี้ได้ถูกทอดทิ้งไว้ในป่าช้า ไร้ที่พึ่งก็จริงอยู่ แต่ถึงอย่างนั้น เด็กคนนี้ก็จักได้รับสมบัติอัน โอฬารในปัจจุบัน ในอนาคต และในสัมปรายภพ” มหาชนจึง กราบทูลถามว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ในชาติปางก่อน เด็กนี้ ทำกรรมอะไรไว้พระเจ้าข้า” จากนั้นพระองค์จึงทรงประกาศกรรม ที่เด็กได้กระทําไว้ และสมบัติที่เด็กจะพึงได้รับต่อไปในอนาคต เนื่องจากได้ทำการบูชาอย่างมโหฬารแก่พระภิกษุสงฆ์โดยมี พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธาน แต่ภายหลังจิตของเด็กนั้น ถูกกิเลสคือความตระหนี่ครอบงำา จึงกล่าววาจาหยาบคาย