โทษภัยจากคำส่อเสียด : หน้า 159/589

Bsumaประช โทษภัยจากคำส่อเสียด ១៥៨ พรานป่าก็รับคำ และแวะเวียนไปดูความเป็นอยู่ของสัตว์ทั้ง สองตัวอย่างสม่ำเสมอ จนกระทั่งวันหนึ่ง นายพรานได้ไปเห็น สุนัขจิ้งจอกเข้ามาอยู่ร่วมกับสัตว์ทั้งสอง คอยบริการอำนวย ความสะดวกในทุกๆ อย่าง เมื่อพรานป่าพบเห็นอย่างนั้น จึงรีบ เดินทางมากราบทูลพระราชาให้ทรงทราบ ฝ่ายเจ้าสุนัขจิ้งจอกคิดว่า เราเองก็เคยกินเนื้อสัตว์ทุก ประเภทมามาก แต่ยังไม่เคยลิ้มลองเนื้อโคและราชสีห์เลย อย่ากระนั้นเลย เราควรยุให้ทั้งสองแตกกันและให้ฆ่ากันเอง เราจะได้อาหารมื้อโอชะต่อไป แล้วก็เริ่มยุยงสัตว์ทั้งสองฝ่ายให้ แตกกัน สัตว์ทั้งสองจากที่เคยเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เกิด เมื่อต้องมาหลงคารมคำส่อเสียดของสุนัขจิ้งจอก ก็เกิดการ ทะเลาะกัน จนกระทั่งลงมือต่อสู้และถึงความตายทั้งสองฝ่าย ฝ่ายนายพราน เมื่อกราบทูลให้พระราชารับทราบว่า มีสุนัขจิ้งจอกเข้ามาอยู่ด้วย พระองค์ทรงรับสั่งว่า “สุนัขจิ้งจอก จะยุยงสัตว์ทั้งสองนั้นให้ทะเลาะกันจนถึงตายแน่” เราต้องรีบไป ให้ทันเวลาที่สัตว์ทั้งสองจะตาย แล้วพระองค์ก็ให้พรานป่า รีบนําทางเสด็จเข้าป่าลึก เมื่อเสด็จไปถึงปรากฏว่า สัตว์ทั้งสอง ตายแล้ว เหลือแต่สุนัขจิ้งจอกที่กัดกินเนื้อราชสีห์และเนื้อโค ด้วยความสบายอกสบายใจอยู่ที่ตรงนั้น