นิทานเตือนใจจากอดีตกาล : หน้า 238/265

ประโยค ๔ มังคลดีถีราที่เป็นปลายเล่ม ๓. หน้าที่ ๒๓๘ [เรื่องที่ ๒] [๒๒๙] ในอดีตกาล ช่างหม้อ ชาวบ้านใกล้ประตูทุ่งพาราณสี คนหนึ่ง เดือดดาลเหยียบในหลุมแห่งหนึ่ง เพื่อประสงค์จะทำงานชนะ ในขณะนั้นเอง ฝนตกลงมาแล้ว น้ำลากม้ว่ม พัดเชิงหลุมให้ พังลงแล้ว กระหน่ำของเขาแตกแล้ว เพราะเหตุที่ดินเชิงหลุมพังนั้ เขาจ้ำคราวว่า “มหาปู่อื่นเป็นที่ขังอาศัยของมหาชน ทำลาย สิระของเราแล้ว .” [เรื่องที่ ๓] [๒๒๙] ในอดีตกาล บุรุษคนหนึ่งในกรุงเทพฯ เมื่อไฟไหม้ เรือน ไม่อาจจะออก (จากเรือน) ได้ว่ากว่า “ไฟจะเป็นที่ขังอาศัย ของมหาชน ย่อมไหม้น่าเรา” ดังนี้แล้ว ได้ทำกละแล้ว (ในเรือนนั้น). [เรื่องที่ ๔] [๒๓๑] ในอดีตกาล บุรุษคนหนึ่งในกรุงเทพฯ สนิ่นนั้นแหละ รับประทานมากเกินไป ไม่อาจจะงอาหารถ่อยได้ จึงกล่าวว่า “ภาระนี้เป็นที่พึ่งอาศัยของมหาชน ย่อมสาหรเราให้ตาย” ดังนี้ แล้ว ดีตะ. [เรื่องที่ ๕] [๒๓๑] ในอดีตกาล ลมกำเริบขึ้นแล้ว รังควานตัวของบุรุษ คนหนึ่งในกรุงเทพฯ สนิ่นเหมือนกัน บูรณนั้นคร่ำครวญว่า “ลม อันนี้เป็นที่พึ่งอาศัยของมหาชนในฤดูร้อน ย่อมผลาญตัวของเรา.”