วิสุทธิมรรค: สมาธิและอิทธิของอุตตราอุบาสิกา : หน้า 107/244

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๒ ตอน ๒ - หน้าที่ 107 ของนาง นางอุตตราเข้าเมตตา (สมาบัติ) ในทันทีนั้น น้ำมันก็กลอก (ตก) ไป เหมือนหยาดน้ำกลอก (ตก) ไปจากใบบัวฉะนั้น นี้เป็น สมาธิวิปฺผาราอิทธิ ของอุตตราอุบาสิกา อันเรื่อง (ของอุตตราอุบาสิการ นี้) บัณฑิตพึง (เล่า) ให้พิสดารเถิด [สมาธิวิปผาราอิทธิของพระนางสามาวดี] พระอัครมเหสีของพระเจ้าอุเทน พระนามว่า สามาวดี มาคัณ ฑิยพราหมณ์ปรารถนาตำแหน่งอัครมเหสีแก่ (นางมาคัณฑิยา) ธิดาของ ตน จึง (บอกอุบาย) ให้นางธิดาของตนนั้นซุกอสรพิษไว้ใน (ราง) พิณ (ของพระราชา) แล้วแสร้งทูลพระราชาว่า "ข้าแต่พระมหาราชเจ้า พระนางสามาวดีทรงคิดจะปลงพระชนม์พระองค์ ทรงจับอสรพิษขังไว้ ในพิณ" พระราชาทอดพระเนตรเห็นอสรพิษนั้นแล้วก็กริ้ว ทรงคิดว่า จะต้องฆ่าพระนางสามาวดีเสีย (ให้จับพระนางและบริวารไปยืนกลาง แจ้งแล้ว) ทรงยกธนูขึ้น สอดลูกธนูอาบยาพิษเข้า (เตรียมจะยิง) พระนางสามาวดีพร้อมทั้งบริวาร (พร้อมใจกัน) แผ่เมตตาไปยังพระ ราชา พระราชาไม่อาจทรงยิงลูกศรออกไปได้เลย จะลดคันศรลง ไม่ได้ (ด้วย) ทรงยืนพระองค์สั่นอยู่ ดังนั้นพระนางจึงทูล (ถาม) พระองค์ว่า "ทรงลำบาก (พระวรกาย) อยู่หรือเพคะ " พระราชาตรัส (สารภาพ) ว่า "จ้ะ ฉันกำลังลำบาก" พระนางจึงทูลว่า "ถ้ากระนั้น ของพระองค์จงทรงลดธนูลงเถิด " (พอขาดพระดำรัสของพระนาง) ศร ก็ตกลงแทบพระบาทของพระราชานั่นเอง ต่อนั้นพระนางทรงเตือน