ขันติวาทีชาดก: การไม่โกรธและการให้อภัย : หน้า 171/266

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๒ ตอน ๑ - หน้าที่ 170 แม้แต่เพียงยังพระจิตให้ (คิด) ประทุษร้าย (เขา) (แต่) อาศัย การคุ้ยดินของฝูงสุนัขจิ้งจองซึ่งมาจะ (หา) กินซากศพ (ทำให้ดิน หลวม) จึงทรงทำบุรุษการ (คือใช้กำลังแรงของลูกผู้ชาย ช่วยพระ องค์เองขึ้นจากหลุม) รอดมาได้ (ลอบ) เสด็จเข้าไปถึงห้องพระ บรรทมของพระองค์ได้ด้วยอานุภาพของยักษ์ (ซึ่งสวามิภักดิ์ในพระ องค์) ทอดพระเนตรเห็นศัตรูนอนอยู่บนพระแท่นบรรทม ก็มิได้ กริ้ว (กลับทรงปลุกขึ้นป ทรงทำสบถให้กันและกันแล้วโปรดสถาปนา พระราชาปฏิปักษ์องค์นั้น ไว้ในตำแหน่งพระสหาย (ในที่สุด) ตรัส (อุทาน) ว่า คนฉลาดจึงมุ่งหวังอยู่นั่น ไม่พึงเบื่อหน่ายเสีย เรา ได้เห็นตัวเรา (เป็นพยานอยู่) ว่าเราได้เป็นตามที่ เรามุ่ง (จริงๆ) [ขันติวาทีชาดก] เรื่องในขันติวาทีชาดก ขันติวาทีดาบสโพธิสัตว์ เมื่อพระราชา (กลาพุ) แคว้นกาสีผู้โว่เขล่า (ตะคอก) ถามว่า "สมณะ แกเป็น วาทีอะไร" ตอบว่า "อาตมาชื่อว่า ขันติวาที" ถูกโบยด้วยหวาย ทั้งหนามแล้ว ตัดมือและเท้าเสีย ก็มิได้ทำแม้แต่อาการขุ่นเคือง ข้อที่ขันติวาทีดาบสเป็นผู้ใหญ่ถึงได้บวชแล้ว จึงทำได้อย่างนั้น นับว่าไม่อัศจรรย์ (เท่าไร)