ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๒ ตอน ๑ : หน้า 173/266

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๒ ตอน ๑ - หน้าที่ 172 [ฉัททันตชาดก] แต่ (ในฉัททันตชาดก) พระโพธิสัตว์ผู้แม้เป็นดิรัจฉาน (คือ) เป็นช้างชื่อฉัททันต์ แม้ถูกพรานยิงเข้าที่นาทีด้วยลูกศรกำซาบยาพิษ แล้ว มิได้ยังจิตให้ (คิด) ประทุษร้ายในพรานผู้ทำความพินาศให้ ถึงเพียงนั้น ดังพระอรรถกถาจารย์กล่าวไว้ว่า ช้างมีอาการหนักด้วย (ถูก) ศรใหญ่ ก็ไม่มีจิตคิดร้าย กล่าว (ถาม) พราน (โดยดี) ว่า ดูกรพรานผู้สหาย ท่านยิงข้าพเจ้าเพื่อประโยชน์อะไร หรือว่าเพราะเหตุ อะไร หรือมิฉะนั้น ประโยค (คือการกระทำ) อันนี้ (ท่านทำ) เพื่อใคร ก็และครั้นกล่าว (ถาม) อย่างนี้แล้ว เมื่อพานบอกว่า "พ่อผู้เจริญ ข้าพเจ้าเป็นผู้อันพระมเหสีของพระเจ้ากาสี ทรงสั่งมาเพื่อต้องการงา ทั้ง ๒ ของพ่อ" ดังนี้ ยังช่วยให้มโนรถของเขาสำเร็จ จึง (ให้) ตัด งาทั้ง ๒ ของตน อันแผ่ฉัพพัณณรังสีเป็นงางามน่ารัก" ให้ไปเสียด้วย [มหากปิชาดก] (ในมหากปิชาดก) พระโพธิสัตว์เป็นกระบี่ใหญ่ เมื่อถูกบุรุษผู้ ที่ตนเอง (ช่วย) ฉุดขึ้นจากเหว (รอดชีวิต) แล้ว ยังคิด (ร้าย) ว่า · มหาฎีกาว่า ที่ได้ชื่อว่า "ฉัททันต์" นั้น ก็เพราะงามีรังสี ๖ นั่นเอง มิใช่เพราะมี งา ๖ งา