การเสียสละเพื่อหมู่คณะ : หน้า 24/334

รสชาติก็พลันล่วงเลยเส้นประสาทเกิดซาบซ่านบาดจิต ยากจะคิดทนทานไหว ตรัสสั่งหมู่ทหารให้รีบรุด เรือล่องไป ในที่สุดก็หยุดอยู่ที่มะม่วงต้นนี้ ทรงเข้าไปเสวยจนอิ่มแล้วบรรทมหลับไปใต้ร่มไม้นั้นเอง รุ่งขึ้นฝูงลิงคล้ายดังไม่รู้ตัวว่าบัดนี้มีทหารอยู่เต็มป่า จะหาความหรรษามิได้แล้ว ความจริง ลิงย่อมไวต่อการสังเกตเหตุเภทภัย เพียงแต่ว่าขณะนี้รสชาติมะม่วงช่างยั่วยวนใจ จึงไม่เห็นมนุษย์และ ไม่เห็นกระทั่งความตายไปแล้ว กระทั่งยังไม่รู้เลยว่าพระราชาได้สั่งทหารล้อมรัศมีต้นไม้ และตั้งธนู เตรียมยิงลิงทุกตัวไว้พร้อมสรรพ ในที่สุด! ฝูงลิงได้เหลือบเห็นทหารทั้งกองพันแล้ว! มะม่วงหมดรสชาติทันที มะม่วงแม้มีรส แต่ลิ้นไม่อาจรับรสอีกแล้ว ฝูงลิงจำนวนมากเกิดกลัวตาย ยืนใจหายตัวสั่นกันทั้งฝูง ลิงช่างสังเกตได้ คาดการณ์ไว้ก่อนแล้วว่า วันนี้ต้องมาถึงแน่ บัดนี้เห็นทางรอดของหมู่คณะน้อยยิ่งกว่าน้อย ฉับพลันนั้น ก็คิดได้วิธีหนึ่ง จึงรีบกัดหวายกระโดดสุดแรงไปฝั่งตรงข้ามรั้งกิ่งไม้ ผูกหวายกับกิ่ง ทิ้งปลายผูกเอว แล้วกระโดดอย่างเร็วกลับมาฝั่งเดิม แต่หวายยาวไม่พอจึงเหนี่ยวกิ่งไว้ แล้วตะโกนให้ฝูงลิงรีบวิ่งข้ามตน ไต่หวายหนีไปให้เร็วที่สุด ฝูงลิงละล้าละลังรีบขอขมาลิงผู้กล้าแล้วรีบไต่ข้ามไปอีกฝั่ง ทว่าลิงเกเรตัวหนึ่ง เกิดริษยาในความเป็นพระเอก อยากแกล้งลิงผู้กล้ารีบชิงกระโดดขึ้นไม้สูงอย่างเร็วแรงดิ่งทิ้งตัวลงมา กระทืบหลังลิงผู้เสียสละสุดแรงแล้ววิ่งหนีไปลิงนั้นไม่ทันตั้งตัวหัวใจแตกสลาย มจะขาดใจแต่ยังไม่ยอม ให้ตัวเองตาย แม้ทุกส่วนในร่างกายไร้เรี่ยวแรงแต่มือกลับแข็งแรงยิ่งนัก! ลิงทั้งเจ็บปวดอย่างสุดแสน แทบใจขาดแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด จนกว่าทุกตัววิ่งผ่านไปได้ทั้งหมด เพื่อให้หมู่คณะปลอดภัย! พระราชาเฝ้ามองดูพฤติการณ์นั้นมาตลอด ทรงดำริว่า.. “ลิงตัวนี้เป็นแค่สัตว์กลับช่วยหมู่คณะอย่างไม่คิดชีวิตเพียงนี้เชียวรึ! ขุนกระบี่นี้จะตายไม่ได้” ทรงรีบข้ามน้ำไปรับมารักษาทายานวดน้ำมันแล้วตรัสถามถึงว่า... หรือ?” “ไฉนท่านทอดตัวเป็นสะพานให้วานรจำนวนมากข้ามไปล่ะ ท่านเป็นอะไรกับลิงพวกนั้น วานรทนช้ำในข่มเจ็บปวดตอบไปว่า.. “ถึงข้าพระองค์ต้องตายก็ไม่ทุกข์ใจเลย เพราะข้าพระองค์ได้นำความสุขมาให้แก่หมู่คณะแล้ว ราชาเช่นท่านก็ควรมอบความสุขสวัสดิ์ให้กับคนในรัฐทั่วหน้ากัน อย่าบีบคั้นแว่นแคว้น ไม่ควรมีอคติ ควรผูกใจราษฎรด้วยสังคหวัตถุธรรม ดำรงมั่นในทศพิธราชธรรม แล้วสละชีวิตมอบความสุขให้ ทวยราษฎร์ วานรทูลสอนสั่งพระราชาจบก็หมดลมสิ้นใจทันที พระราชทรงเผาสรีระวานรนี้ดุจถวาย พระเพลิงแด่องค์ราชันในอดีต ทรงนำกะโหลกวานรมาเลี่ยมทองคำบูชา 7 วันแล้วนำไปประดิษฐาน ไว้ในพระเจดีย์ทองคำ ทรงบูชาอยู่ตลอดพระชนม์ชีพ พร้อมดำรงอยู่ในโอวาทของวานรผู้สละชีวิตเพื่อ หมู่คณะ โดยมีกะโหลกทองคำเป็นเครื่องรำลึกนึกถึงวีรกรรม ทรงประพฤติตามโดยสละพระองค์ บ ท ที่ 1 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ท า น บ า ร มี DOU 7