พระราชาและความประมาท : หน้า 229/334

ชนบทซะ จงรีบไปสอดส่องอย่าชักช้า อย่าให้แว่นแคว้นต้องฉิบหายก่อนสายเกินแก้!” รุ่งขึ้น พระราชามีรับสั่งให้อำมาตย์ดูแลราชสมบัติแทน ส่วนพระองค์กับปุโรหิตคู่พระทัยได้ ปลอมตัวเป็นชาวบ้านออกจากพระนครไปสืบข่าวชาวบ้านทันที พอออกจากวังได้ไม่ทันไรก็พบชายแก่ กำลังนำกิ่งหนามมาจากดงเอามาล้อมกั้นประตูบ้านแล้วพาบุตรภรรยาเข้าป่า เวลาเย็นเมื่อพวก ทหารกลับไปหมดแล้วก็กลับมานอนพักที่บ้าน เผอิญถูกหนามที่หน้าประตูยอกเท้า นั่งกระโหย่งบ่ง หนามพลางด่าพระราชาขึ้นฟ้าว่า... “ขอให้พระเจ้าปัญจาละ! จงถูกลูกศรเสียบในสงคราม เจ็บปวดทรมานเหมือนเราถูกหนาม แทงนี้ด้วยเถิด!” ปุโรหิตขุ่นเคืองชายแก่ยิ่งนัก พรวดพราดเข้าไปถามทันทีว่า... “เฮ้ย! ท่านเป็นคนแก่ ตาไม่ดีเองจึงถูกหนามแทงเท้า พระราชามาเกี่ยวอะไรด้วยเล่า! หรือ พระราชาต้องทำหน้าที่ตรวจตราหนามแล้วคอยบอกเจ้ารึไง?” “ที่เราถูกหนามแทงต้องเป็นความผิดของพระเจ้าปัญจาละ ถูกต้องแล้ว! พระราชาองค์นี้ผิด มากมายเสียด้วย เพราะพระองค์มิได้พิทักษ์รักษาบ้านเมือง ชาวบ้านถูกกดขี่ด้วยภาษีโหดกลางคืนก็ถูก พวกโจรปล้น กลางวันถูกทหารทำร้ายปล้นหนักยิ่งกว่าโจร ชาวบ้านจึงพากันเอาหนามมาล้อมรั้วไงเล่า ท่านอย่ามาสนับสนุนพระราชาเยี่ยงนี้เลย” พระราชาตรัสเรียกปุโรหิตมาว่า ชายชรานี้พูดถูก เป็นความผิดของเราแท้ๆ แล้วทั้งสองก็ เดินทางต่อไปไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงของหญิงชราคอยเฝ้ารักษาบุตรสาวสองคนไม่ให้คนร้ายมาข่มเหง นางกำลังปีนขึ้นพุ่มไม้เพื่อเก็บผักมาให้บุตรกิน เกิดพลัดตกลงมา ร้องอุทานว่า “โธ่เอ๊ย! หญิงสาวหาผัวไม่ได้ต้องมาลำบาก เมื่อไหร่พระราชาจะตายซักที!” ปุโรหิตปราดเข้าไปทันที ถามอย่างหัวเสียว่า... “เฮ้ย! หญิงชั่ว แกไม่มีเหตุผลเสียเลย พระราชามีหน้าที่มาหาผัวให้คนอื่นรึไง?” “ท่านเอ๋ย เราไม่ได้พูดชั่วเลย ยามนี้คนเลวมีมากมาย ตอนกลางคืนมีโจรร้ายมาปล้น ตอน กลางวันพวกทหารปล้นเสียเอง การครองชีพลำบากลำบนเหลือเกิน การเลี้ยงดูลูกเมียก็ลำบาก หญิง สาวจะหาผัวได้ที่ไหนกันล่ะ” หญิงชราขบฟันที่เหลือน้อยเต็มที่ กล่าวอย่างคับแค้นใจ พระราชาทรงยอมรับเหตุผลของหญิงชราอย่างปฏิเสธไม่ได้ แล้วเดินหน้าต่อไป ไปได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงของชาวนาคนหนึ่งถูกผาลแทงล้มลงร้องโวยวายว่า... “ขอให้พระเจ้าปัญจาละถูกหอกแทง! นอนกลิ้งตายในสงครามด้วยเถอะ!” ปุโรหิตพุ่งไปไม่รอช้า ด่าชาวนาว่า... 212 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร