วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 190/334

“อาตมาเห็นท่านเลี้ยงดูสมณะและคนเดินทางให้อิ่มหนำสำราญด้วยดีมาตลอด บ้านของ ท่านนี้ก็บริบูรณ์ด้วยข้าวและน้ำเป็นเหมือนบ่อน้ำให้ความชื่นใจ แล้วไฉนเมื่อท่านไม่อยากจะให้ทาน ก็ยังให้ได้อยู่ล่ะ” “ทั้งนี้เพราะบิดามารดาและปู่ ย่า ตา ยาย ของข้าพเจ้าเป็นคนมีศรัทธา เป็นทานบดี รู้หลัก นักปราชญ์ ข้าพเจ้าเองก็อนุวัตรตามธรรมเนียมของตระกูล กำหนดใจไว้ว่าอย่าได้เป็นคนตัดธรรมเนียม ของตระกูลเสียเลย ข้าพเจ้าแม้ไม่อยากจะให้ทานก็ทนให้ได้” สามีตอบฤๅษีจบจึงหันไปถามภรรยาสุดรักอย่างงุนงงและปวดร้าวใจเป็นที่สุดว่า.. “เธอไม่มีความรักใคร่ในตัวฉันมาตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน แล้วเธอปรนนิบัติฉัน ทนอยู่ ร่วมกับฉันผู้เป็นดังปฏิกูลสำหรับเธอและเสมอด้วยอสรพิษ อยู่ได้เหมือนอยู่ร่วมกับคนที่รักกันได้ อย่างไร?” “ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา ภรรยาที่มีสามีบ่อยๆ ไม่เคยมีในตระกูลฉันเลย ฉันทำตามธรรมเนียม ของตระกูล สอนตัวเองทุกวันว่าขออย่าได้เปลี่ยนผู้ชายบ่อยๆ ขอเราอย่าเป็นหญิงกลับกลอกคนแรก ของตระกูล และขออย่าให้เป็นคนตัดธรรมเนียมของตระกูลเลย ฉันเกลียดถ้อยคำเช่นนี้ แม้จะ ไม่พอใจปรนนิบัติเธอก็ฝืนใจทำได้” นางรู้ว่าได้กล่าวความลับที่ไม่ควรกล่าวต่อสามีจึงขอโทษสามีว่า.. “วันนี้ฉันพูดคำที่ไม่ควรพูด ขอเธอจงอดโทษเพราะเห็นแก่ลูกเถิด สิ่งอื่นใดๆ ในโลกที่ฉันจะรัก เท่าลูกไม่มีอีกแล้ว” “ลุกขึ้นเถิด ฉันอดโทษให้ ฉันจะไม่เกลียดเธอเลย” สามีปลอบภรรยา จากนั้นฤๅษีแนะนำาโยมว่า.. “การที่ท่านหาทรัพย์มาได้แล้วบริจาคทานโดยไม่เชื่อกรรมและผลแห่งกรรม เป็นการ ไม่สมควรเลย แต่นี้ไปท่านควรเชื่อกรรมและผลแห่งกรรมแล้วให้ทานเถิด” นายบ้านก็รับคำ แล้วกล่าวกับฤาษีว่า... “ท่านผู้เจริญ ท่านดำรงเป็นทักขิไณยบุคคลของข้าพเจ้า แต่ไม่ยินดีประพฤติพรหมจรรย์ เป็นการไม่สมควร ตั้งแต่นี้ไปขอท่านโปรดทำจิตให้เลื่อมใส มีใจบริสุทธิ์ ยินดีในฌาน ประพฤติ พรหมจรรย์โดยที่ข้าพเจ้าทำสักการะแก่ท่านแล้วได้รับผลมากเถิด” สองสามีภรรยานมัสการลาไป แต่นั้นมาภรรยากลับมามีความรักในสามี สามีก็มีจิตเลื่อมใส ถวายทานด้วยศรัทธา ส่วนฤาษีก็สามารถกำจัดความเบื่อหน่ายได้ ทำฌานและอภิญญาให้เกิดขึ้น มี ความสุขเบิกบานอยู่ในฌานนับแต่นั้นมาตราบจนสิ้นอายุขัย.. บ ท ที่ 6 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ขั น ติ บารมี DOU 173