การเรียนรู้ธรรมจากปุโรหิต : หน้า 164/334

ข้างบนเห็นพระราชาท่องมนต์อยู่กับชายอีกคนหนึ่ง เมื่อเพ่งพินิจชัด ๆ จึงพบว่าเป็นปุโรหิตนั่งอยู่บน พื้นดินก๋าลังสอนมนต์ให้กับพระราชาอยู่ ส่วนพระราชาประทับอยู่บนบัลลังก์เรียนมนต์จากปุโรหิต ชายหนุ่ม คิดว่า... “พระราชาพระองค์นี้นั่งบนบัลลังก์ร่ำเรียนวิชาหาได้มีความเคารพในธรรมไม่เลย ส่วนปุโรหิต เองก็ไม่เคารพในธรรมเช่นกันเป็นผู้ให้วิชาแต่กลับมานั่งสอนบนที่นับว่าดูหมิ่นธรรมที่ตนแสดงเมื่อ เห็นโทษของทั้งสองแล้ว หนุ่มจัณฑาลพลันมองสะท้อนตัว ฉุกคิดได้ว่า แล้วเราล่ะ! ตัวเรานั้นก็เสี่ยงตาย มาลักขโมยมะม่วงเพราะมัวห่วงหลงใหลในอิตถีสตรี จะชื่อว่าเคารพธรรมได้ไฉน?” ว่าแล้วชายหนุ่มก็จับกิ่งห้อยโหน กระโจนพรวดลงมากลางวงตรงระหว่างพระราชากับ ปุโรหิตพอดี กราบทูลว่า.. “ข้าพระบาทฉิบหาย! ส่วนพระองค์โง่เขลา! ปุโรหิตนี้เล่าเจ้าตายแล้ว!” พระราชายังไม่ทันหายงง เพราะจู่ๆ ก็มีคนหล่นพรวดลงมา ยิ่งเจอคำพูดที่ให้พิศวงงงงวยหนัก เข้าไปอีก จึงตรัสถามอย่างฉงนว่า.. “นี่มันเรื่องอะไรกันรึ?” บุรุษจัณฑาลกล่าวตอบว่า.. “การกระทำของเราทั้ง 3 ล้วนสกปรก! ข้าพระบาทมาลักขโมยมะม่วง ชื่อว่าทำตนให้ฉิบหาย ฝ่าพระบาทเป็นศิษย์นั่งอาสนะสูงเรียนวิชาไม่นอบน้อมต่อธรรม พระองค์จะเป็นคนโง่เขลา ส่วนปุโรหิต ตั้งตนในฐานะอาจารย์เขา แต่กลับนั่งอาสนะต่ำสอนธรรม ไม่ยกย่องเทิดทูนธรรมที่ตนนำมาแสดง กลับ ดูหมิ่นธรรม นับว่าเป็นคนตายแล้ว ทั้งสองมิเคารพในธรรมจะเห็นธรรมได้หรือ?” ปุโรหิตแย้งขึ้นว่า.. “อันตัวเรานั้นก็ทานข้าวสุกของพระราชาอยู่ เราจึงเป็นผู้สอนพระองค์ตอบแทน ไฉนจะต้อง มากแบบแผนตามเจ้าว่า เราไม่ต้องการทำตามพวกที่คิดแบบนั้น” บุรุษจัณฑาลกล่าวว่า... “ถ้าอย่างนั้น ท่านก็จงไปหากินที่อื่นเสียเถอะ! เพราะคนอื่น ๆ ทั่วชมพูทวีปก็หุงต้มหาข้าว ให้ท่านกินได้ มิใช่มีแต่พระราชาองค์เดียวเท่านั้น ท่านไม่ยอมไปที่อื่นแล้วยังมาทำตัวอย่างไม่ดีในที่นี้ อีก อธรรมที่ท่านประพฤติอย่าได้มาทำลายท่านเสียเลย เราติเตียนการได้ลาภสักการะ ยศตำแหน่ง และการเลี้ยงชีวิตด้วยการทำตนให้มัวหมองตกต่ำ หรือประพฤติไม่เป็นธรรมทำให้ต้องตกไปอบาย พระราชาฟังบุรุษหนุ่มจัณฑาล เกิดเลื่อมใสยิ่งนัก ทรงเห็นจริงตามนั้นทุกประการ ได้ตรัส ถามว่าชายหนุ่มว่า.. บทที่ 5 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด วิริยบารมี DOU 147