การเผชิญหน้ากับยักษ์ : หน้า 129/334

อยากเห็นยักษ์ อยากลองสู้กับยักษ์ หรือเพราะอยากตายก็มิทราบได้ แต่บุตรได้ชวนบิดาไปศาลานั้น แล้ว ทั้งสองเข้าไปในศาลา บุตรกล่าวปลอบบิดาผู้ตื่นตระหนกว่า.. “พ่ออย่ากลัวยักษ์เลย ฉันจะปราบยักษ์ให้หมอบแทบเท้าพ่อไปเลย” บิดานอนบนพื้นกระดานในศาลา บุตรนั่งนวดเท้าให้บิดาอยู่ ยักษ์มีอยู่จริงๆ มันนั่งอยู่ที่ชื่อ หัวเสา! ดวงตาเจ้าเล่ห์ของมันกำลังจ้องสองพ่อลูกอย่างหิวโหย มันค่อย ๆ หยิบขวดเล็กๆ ใบหนึ่งแล้ว โรยผงชนิดหนึ่งลงมาอย่างเชื่องช้า ผงฟองเบาปลิวเข้าไปในดั้งจมูกของบิดา บิดาจาม! ยักษ์ลงมาแล้ว! มันตรงเข้าหาบุตร! ทำไมมันต้องโรยผง? โรยผงแล้วจึงลงมา! มีคนจาม มันจึงลงมา! บุตรพ่อค้าไม่มี เวลาคิดนานนักต้องรีบประมวลความคิดให้เร็วที่สุด เฉียบคมที่สุด และต้องแน่นอนที่สุด เพราะยักษ์ ใกล้เข้ามาแล้ว บุตรพ่อค้าไม่หนี เพราะจากการกระทำเมื่อครู่ของยักษ์ ทำให้เห็นว่ายักษ์นี้มีเงื่อนงำ เงื่อนงำาย่อมเป็นเงื่อนไข เงื่อนไขในการกินคน! ในที่สุดก็คิดออก เมื่อคิดย่อมคิดออก อยู่ที่คิดเป็นหรือ เป็นแต่คิด! บุตรพ่อค้ายังมีกะใจคิดต่อไปอีก ไฉนใจเย็นปานนี้? ไม่กลัวความตายย่างกรายเข้ามาใกล้ เสียเลย “เจ้ายักษ์นี้เองที่ทำให้บิดาเราจาม แล้วมันกลับตรงมาหาเรา ไม่ยอมไปหาบิดาเรา หรือว่า เจ้ายักษ์นี้กินคนที่ได้ยินเสียงจามแล้วไม่ได้พูดอวยพรคนจามตามประเพณีที่พวกชาวบ้านชอบทำกัน บุตรพ่อค้าคิดลองเสี่ยงดู เสี่ยงเยี่ยงนี้เดิมพันด้วยชีวิต กระทั่งมีโอกาสเพียงครั้งเดียว! เพราะบัดนี้ยักษ์เข้ามาถึงตัวบุตรพ่อค้าแล้ว มิคาดบุตรพ่อค้ากลับใจเย็นอย่างยิ่ง ค่อย ๆ เปล่งวาจาออกมาช้าๆ อย่างมั่นใจต่อหน้ายักษ์ว่า.. “ขอให้พ่อ จงอายุยืนสัก 120 ปีเถิด และเจ้าปีศาจตัวนี้อย่าได้มากินฉันเลย” ยักษ์หยุดชะงักค้าง! ได้ผลจริงๆ! แต่ไม่มีผู้ใดคาดคิด ยักษ์กลับเดินไปหาบิดาแทน บิดาอยู่ ใกล้แค่เอื้อมแล้วกลับมีเวลาคิดน้อยกว่าบุตรเสียอีก เวลาคิดของผู้บิดามีไม่มากแล้ว อย่างมากไม่เกิน 3 วินาที! หัวสมองพ่อค้าประมวลผลเร็วดังสายฟ้าฟาด รีบโพล่งออกมาทันทีว่า.. “ลูกรัก! แม้ตัวเจ้าก็จงอยู่สัก 120 ปีเถอะ ขอให้ไอ้ปีศาจจงรีบไปกินยาพิษเสียเถิด!” ยักษ์ชะงักค้างคอตก พ่อค้าแทบหัวใจหยุดเต้น ยักษ์ถอยกลับขึ้นชื่อไปแล้ว พ่อค้าโล่งอก อย่างยิ่งจริงๆ บุตรพ่อค้าก็สนใจยักษ์อย่างยิ่งจริงๆ จึงถามยักษ์ว่า.. “เจ้ายักษ์! เหตุไรเจ้าจึงกินคนเฉพาะที่อยู่ในศาลาล่ะ?” “เรารับใช้ท้าวเวสวัณมา 12 ปี ท่านจึงอนุญาตให้เรากินคนในศาลานี้ได้” ยักษ์ตอบ “แล้วเจ้ากินได้ทุกคนเลยรึ?” บุตรพ่อค้าถามใคร่รู้ให้ได้ “ยกเว้น ผู้ได้ยินเสียงจามแล้วไม่กล่าวอวยพร และผู้ที่ไม่อวยพรกลับ” ยักษ์เฉลย 112 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร