การสร้างบารมี : หน้า 325/334

ต่างๆ ก็แก่รอบขึ้นเรื่อยๆ จนใจไม่ติดพันโดยสิ้นเชิง เข้าสู่ศูนย์กลางกายเรื่อย ๆ อย่างเป็นปกติ สรรพสัตว์ทั้งหลายที่ต้องทนทุกข์ก็เพราะบารมีทั้ง 10 เหล่านี้ยังไม่เต็มเปี่ยมในขันธสันดาน จึงต้องเวียนวนอยู่ในวัฏสงสารพากันได้รับความทุกข์ทรมานก็เพราะบารมียังอ่อนถ้าผู้ใดบารมีแก่กล้า ผู้นั้นก็อยู่เย็นเป็นสุข หายทุกข์ หายโศก หายภัย ไม่มีอันตรายใดๆ มารบกวน ย่ำยีบีฑาได้ เพราะถูก บารมีของผู้นั้นตัดทอนไป โลกมนุษย์จึงเป็นภูมิแห่งการมาสั่งสมบารมีเท่านั้น ผู้ที่ลงมาจากสวรรค์ แต่เดิม อยู่สวรรค์ก็สุขสบายอยู่แล้ว ไม่ต้องแสวงหาอาหาร ไม่ต้องขับถ่าย ไม่ต้องเจ็บปวด อยากได้ อะไรก็นึกเอาสมดังปรารถนา แต่ยอมลงมาลำบากอย่างสุดแสนก็เพื่อ “สร้างบารมี” มาบ่มนิสัยดีๆ ให้ทบรอบ หนาแน่น มั่นในสันดาน แต่ก็มีชาวสวรรค์เป็นอันมาก พอลงมากลับใฝ่หาความสุขสบาย ทางวัตถุ ทรัพย์สิน ลาภสักการะ ซึ่งเป็นของที่ทรามกว่าทิพย์สมบัติของตนที่สละมาอย่างเทียบเทียมกัน มิได้ เช่นนี้ก็เสียทีที่ลงมาเกิด แล้วจะสละความสบายมาเพื่ออะไร? ส่วนผู้ที่ขึ้นมาจากอบาย ใช่ว่า ได้โอกาสมาสุขสบาย แต่ได้โอกาสมาแก้ตัว หากมัวหลงเพลิดเพลินความสนุกสบายจนบารมีไม่มี มากพอจะไปล้มล้างนิสัยฝ่ายดำาที่สั่งสมมา ก็ต้องย้อนกลับไปดื่มกับความทุกข์ต่ออีกนับกับไม่ถ้วน ดังนั้น ผู้ใดไม่ว่ามาจากสวรรค์หรือนรก แต่บัดนี้ได้ยืนอยู่บนโลกมนุษย์แล้ว เมื่อความลำบากมาอยู่ ตรงหน้าแต่เพื่อแลกมาซึ่ง “พระบารมี” ก็จงเร็วรี่รีบคว้าไว้เถิด เพราะความตายได้กลืนกินชีวิต เข้าไปทุกทีแล้ว! สําหรับการฝึกนิสัยทั้ง 10 นี้ ถ้าหากเอาเลือดเนื้อและชีวิตเข้าแลกก็จะเป็นอุปบารมีและ ปรมัตถบารมีตามลำดับ จะได้นิสัยที่แนบแน่นฝังในใจอย่างยอดเยี่ยม เมื่อนิสัยทั้ง 10 อยู่ตัวสุกงอม เต็มที่ หากปรารถนาก็จะได้บรรลุพระสัพพัญญุตญาณ เป็นกายมหาบุรุษผู้นาถะของโลกตลอดไป ดัง ความดำริของท่านสุเมธดาบสผู้ถมหนทางที่เสด็จมาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทีปังกรว่า.. “ก็ถ้าเราจะถมที่ ด้วยฤทธิ์ไซร้ใจเราจะไม่ยินดีนักเราควรรับใช้พระพุทธเจ้าด้วยกายของเรา นี้แหละ ขณะเรานอนอยู่บนแผ่นดินก็คิดว่า วันนี้ถ้าเราปรารถนาพ้นจากทุกข์ก็จะเผากิเลสได้ แต่จะ มีประโยชน์อะไรเล่าด้วยลูกผู้ชายที่มีรูปร่างแข็งแรงนี้ข้ามไปคนเดียว เราจะบรรลุพระสัพพัญญุตญาณ เป็นพระพุทธเจ้าให้ได้ เราจะพามนุษย์และเทวดาให้ข้ามฝั่งด้วยการกระทำอันยิ่งใหญ่ของเรา ...เราเลือกเฟ้นจนได้เห็นทานบารมีเป็นทางใหญ่ข้อแรกที่ผู้แสวงหาคุณยิ่งใหญ่ประพฤติสืบมา แล้ว ท่านจงยึดทานบารมีเป็นข้อแรก จงให้ทานอย่าให้เหลือ ...จงอย่าเหลียวแลแม้ชีวิต รักษาศีล อย่างเดียว..จงเห็นกามเป็นชื่อโซ่ตรวนดุจเรือนจํา ตั้งหน้ามุ่งออกบวชอย่างเดียว..จงเข้าหาบัณฑิตแล้ว ถามปัญหาอย่าเว้นใครๆ ..จงยึดความเพียรให้มั่นในที่ทั้งปวง จงอดทนต่อความดูหมิ่นและนับถือของ คนทั้งปวง ..จงอย่าพูดเท็จทั้งรู้ตัวแม้อัสนีบาตจะฟาดบนกระหม่อม..จงอย่าหวั่นไหวในความตั้งใจ มั่นของตน ..จงเมตตาในคนที่เกื้อกูลและไม่เกื้อกูล ..จงมั่นคงในธรรมดุจตราชู เว้นความโกรธ ความยินดีในสุขทุกข์ทุกเมื่อ...แล้วจะบรรลุพระสัมโพธิญาณจะเป็นพระพุทธเจ้าได้เครื่องบ่มโพธิญาณมี 308 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร