ความสามัคคีในหมู่คณะ : หน้า 60/334

มาสาธกดังต่อไปนี้.. ครั้งหนึ่ง มีรุกขเทวดา ณ ป่ารังแห่งหนึ่งได้ป่าวประกาศบอกเพื่อน ๆ ในป่าว่า.. “ท่านทั้งหลาย!หากคิดจะจับจองต้นไม้ใดก็โปรดจับจองต้นไม้ที่อยู่ล้อมรอบรวมกันในป่ารังนี้ เถิดนะ เมื่อมีภัยจากลมพายุมา ต้นไม้เหล่านี้จะช่วยกันต้านได้ พวกเราจะได้ปลอดภัยกัน” พวกเทวดาที่ยึดถือเหตุผล และเป็นบัณฑิตก็ยอมรับฟัง ต่างเห็นดีด้วย และทำตามคำของ เทวดาผู้เห็นการณ์ไกลโดยที่ตนก็ยังไม่รู้ว่าภัยจะมาเมื่อไหร่และจะปลอดภัยได้จริงหรือ แต่ก็เชื่อมั่น ว่าเพื่อนต้องแนะนำดี ส่วนพวกที่มีทิฏฐิมานะถือตัว เป็นเทวดาพาล ได้พูดมั่วกันว่า... ไม่มีขาด” “พวกเราจะมาอยู่ในป่าไปทำไมกัน! เราไปอยู่เมืองกันดีกว่าจะได้เครื่องสักการบูชาทุกวัน รุกขเทวดาที่ชอบความสบาย ติดในลาภสักการะ ยึดถืออารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่ ต่างเห็นดีด้วย รีบพากันไปจับจองต้นไม้แถวบ้านเรือน กระจายกันไปตามที่ต่างๆ แล้ววันหนึ่ง ลมฝนพายุใหญ่เกิดขึ้นดั่งฟ้าบ้าคลั่ง กระทั่งพัดพาเอาสิ่งต่าง ๆ ปลิวกระจายไป ทุกแห่งหน แม้ต้นไม้ใหญ่ที่รากมั่นคงยังล้มระเนระนาด เพราะไม่อาจโต้ต้านลมที่โหมแรงเกินกำลัง แต่พอถึงป่ารังซึ่งต้นทั้งหมดอยู่ชิดติดต่อกัน ถึงลมจะพัดกระหน่ำมาทุกด้านอย่างไม่ส่างชาก็ไม่อาจ นำพาต้นไม้ให้ล้มได้สักต้นเดียว ลมพายุทำได้เพียงพัดผ่านยอด ๆ แล้วเลยผ่านไปโดยไม่เห็นช่องทาง ทําลายได้ พวกรุกขเทวดาในป่าพากันร่าเริงดีใจ ผิดกับพวกรุกขเทวดาในเมืองซึ่งกลายเป็นเทวดา อนาถาไม่มีบ้านพัก ต่างพากันจูงมือเด็กๆ กลับเข้าป่ารังอย่างกระเซอะกระเซิง แล้วพากันอ้อนวอนขอ ที่พึ่งพิงต่อรุกขเทวดาทั้งหลายในป่ารัง รุกขเทวดาเหล่านั้นก็เอื้อเฟื้อให้มิตรสหายตามอัตภาพที่ช่วย ให้ได้ เมื่อเหตุการณ์ประจักษ์แล้วเช่นนี้ รุกขเทวาผู้มีปัญญาจึงประกาศให้ทุกตนทราบถึงอานุภาพ แห่งความสามัคคีว่า.. “หมู่ญาติพวกพ้องยิ่งมีมากก็ยิ่งดี แม้จะเป็นเพียงไม้ในป่า แต่ถ้าอยู่กันเป็นหมวดหมู่ได้ก็จะ ดี ต้นไม้ที่ตั้งโดดเดี่ยวถึงจะใหญ่โตเป็นเจ้าป่าก็ยังถูกลมแรงโค่นล้มลงได้ หากหมู่ญาติมากมายต่าง ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันจะอยู่กันอย่างงดงามและประเสริฐที่สุด ศัตรูหมู่อมิตรย่อมจะมากำจัดไม่ได้แน่ เหมือนต้นไม้ที่ต่างฝ่ายต่างค้ำจุนสนับสนุนกันและกันเป็นการดีแท้” แล้วทั้งหมดก็ร่าเริงยินดี ทุกคนมีที่พักอาศัยไม่ต้องมีใครไปนอนคลุกดินดมกลิ่นเหม็น.. ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า เทวดาผู้เป็นบัณฑิตได้มาเป็นตถาคตแล จากชาดกเรื่องนี้ มีเทวดาสองกลุ่ม กลุ่มที่ยอมรับเหตุผล ชอบความดี เอาความสงบสุขเป็น ใหญ่ กับกลุ่มที่ติดลาภสักการะ เอาอารมณ์และความสบายเป็นใหญ่ ผลคือหมู่คณะต้องแตกแยก บ ท ที่ 2 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ศี ล บ า ร มี DOU 43