การขอและไมตรี : หน้า 64/334

“ระหว่างที่เดินทางกลับป่า จำเป็นต้องใช้รองเท้าสักคู่และร่มสักคัน” ฤๅษีคิดจะทูลขอพระราชาก่อนที่จะจากลาไป แต่ครั้นเมื่อพระราชาเสด็จมา พระฤาษีพลัน ฉุกคิดได้ว่า.. “เอ..คนเราเมื่อเอ่ยปากขอของคนอื่นว่า ขอสิ่งนี้หน่อยนะก็ดูเหมือนคนร้องไห้ ถ้าคนที่เรา ขอเขาบอกกลับว่า ไม่มีให้หรอก ก็ชื่อว่าได้ร้องไห้ตอบ อืม! คนทั้งหลายอย่าได้เห็นเราเป็นผู้ร้องไห้ และพระราชาต้องมาร้องไห้ตอบเลย เราควรหาที่ลับส่วนตัวขอของจากพระราชาจะดีกว่า” จึงกราบทูล ว่า.. “ข้าแต่มหาราช! อาตมภาพขอที่ลับสักหน่อยเถิด” พระราชารับสั่งทหารให้ถอยออกไปให้หมด พระฤาษีกำลังจะทูลขอพลันนึกขึ้นได้อีกว่า “เอ.. ถ้าเราทูลขอแล้วพระราชาไม่ทรงประทานให้ ไมตรีระหว่างเราก็จะแตกทำลายลง เช่น นี้แล้วอย่าขอเลยรีกัน!" จึงกราบทูลต่อว่า.. “ข้าแต่มหาราช! ขอพระองค์เสด็จก่อนเถิด วันพรุ่งนี้ค่อยดูอีกที” พระฤาษีชั่งใจ ผัดผ่อนพระราชาเช่นนี้ทุกวัน โดยเมื่อเอ่ยปากจะทูลขออยู่แล้ว เกิดละอายใจ ไม่ยอมทูลขอ เป็นอย่างนี้อยู่ถึง 12 ปี พระราชาทรงประสงค์ใคร่จะรู้ความในใจของฤาษีให้ได้สักที สุดจะ อดกลั้นได้อีกต่อไป ทรงดำริว่า.. “พระผู้เป็นเจ้าของเราขอที่ลับส่วนตัวสองต่อสอง แต่กลับไม่ยอมกล่าวอะไรเลย บัดนี้ก็ ผ่านมา 12 ปีแล้ว หรือท่านจะหวังราชสมบัติของเรากระมัง วันนี้เราจะต้องรู้ให้ได้เสียที” จึงตรัสกับ พระฤๅษีว่า.. “ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญ! ถ้าท่านประสงค์สิ่งใด ข้าพเจ้าจะให้สิ่งนั้นทั้งหมด แม้จะเป็น ราชสมบัติก็ตามเถิด ท่านโปรดอย่ากลัวเลย จงขอสิ่งที่ท่านต้องการมาเถิด” “พระองค์จะให้สิ่งที่อาตมภาพทูลขอจริง ๆ น่ะหรือ?” ฤๅษีทูลถามเพื่อให้แน่ใจ “ข้าพเจ้าต้องให้แน่!” พระราชาตรัสยืนยัน “อาตมาต้องเดินทางกลับ อยากได้รองเท้าสักคู่กับร่มหนึ่งคันเท่านั้น!” พระราชาตรัสถามด้วยพระพักตร์ฉงนเป็นที่สุดว่า.. “ท่านไม่อาจขอของเพียงแค่นี้มาตลอดเวลาถึง 12 ปีเชียวรึ? ท่านทำอย่างนี้ทำไมกัน?” “คนที่ขอชื่อว่าร้องไห้ ถ้าเขาตอบกลับว่าไม่มี ก็ชื่อว่าร้องไห้ตอบ ถ้าพระองค์ถูกอาตมภาพ ทูลขอ แล้วพระองค์จะไม่พระราชทานไซร้ มหาชนจะเห็นอาตมภาพร้องไห้และพระองค์ร้องไห้ตอบ อาตมาจึงต้องการที่ลับส่วนตัว ข้าแต่มหาราช! ผู้ขอนั้นย่อมได้ 2 อย่าง คือได้กับไม่ได้เท่านั้น อาตมภาพ บ ท ที่ 2 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ศี ล บ า ร มี DOU 47