การให้ทานและการตอบแทน : หน้า 43/334

ป่านนี้ทรัพย์ของท่านก็ยังเหลืออยู่ หากท่านรับปากเราว่าจะไม่สร้างทานบารมีอีกต่อไป เราจะให้ ทรัพย์คืนแก่ท่านกลับมาดังเดิม ตกลงไหม?” เศรษฐีฟังอย่างไม่สบใจ ถามกลับว่า.. “ท่านเป็นใครกัน?” “เรานี่แหละ! ท้าวสักกะเทวราช” “ท่านเองก็ให้ทานมิใช่รึ? ซ้ำยังต้องรักษาศีลและบำเพ็ญวัตรบท 7 จึงได้มาซึ่งตำแหน่งแห่ง ท้าวสักกะ แต่คราวนี้ท่านไฉนกลับมาให้เราเลิกการให้ทานที่ท่านเองก็ยังให้เล่า? ท่านอย่าประพฤติ เยี่ยงคนพาล อารยชนทั้งหลายเขาไม่ทำตามท่านบอกหรอก ท่านจงรับรู้ไว้เถิดว่า หากข้าพเจ้าได้ ทรัพย์มาแล้วจะต้องเลิกศรัทธาในการบริจาคละก็การไม่มีทรัพย์เช่นนั้นยังคงประเสริฐกว่า ถ้าข้าพเจ้า ยังมีและยังเป็นอยู่ก็จะให้! แม้สภาพจะเป็นอย่างนี้ก็จะให้! เพราะข้าพเจ้ามิอาจลืมการบริจาคได้” ท้าวสักกะตรัสถามไม่อ้อมค้อม.. “ท่านบริจาคทานเพื่ออะไร?” วิสัยหะเศรษฐีทูลอธิบายอย่างรู้ท่าที.. “ข้าพระบาทมิได้ต้องการเป็นท้าวสักกะ! ทั้งมิได้อยากเป็นท้าวมหาพรหม ปรารถนาแต่เพียง พระสัพพัญญุตญาณเท่านั้น!” ท้าวสักกะดีพระทัยคลายความตระหนี่ในตำแหน่งลงไปสิ้น กลับเปลี่ยนท่าทีมาเอาพระหัตถ์ ลูบหลังเศรษฐี พริบตานั้น ส่วนสัดร่างกายเศรษฐีกลับมีเติมเต็มด้วยเนื้อหนังดังเดิม ทรัพย์สินก็เพิ่ม เติมกลับมาเหมือนเดิม ท้าวสักกะยังกลับคำที่ให้ไว้แก่เศรษฐีเมื่อสักครู่ ได้ตรัสส่งเสริมเศรษฐีให้ บริจาคทรัพย์วันละ 12 แสนมากกว่าเดิมเท่าตัว แล้วเสด็จกลับเทวโลกอย่างสบายพระทัย ..น่าแปลกที่ท่านเศรษฐีกสมบัติเท่าไหร่ก็ไม่พร่องสักที ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า ภรรยาของเศรษฐีในครั้งนั้นมาเป็นมารดาพระราหุล ส่วน วิสัยหเศรษฐีมาเป็นตถาคต ฉะนี้แล จากชาดกเรื่องนี้ เศรษฐีถูกกลั่นแกล้งแต่ไม่น้อยใจในชะตา ยังปรารถนาจะให้ทานในเวลา ที่ไม่ปกติอย่างที่สุด และการให้ในสิ่งที่ไม่มี ย่อมยากกว่าการให้ในสิ่งที่มีอยู่ เพราะต้องฝ่าฟันหา ไทยธรรมมา การให้อาหารมื้อสุดท้ายจนหมดสิ้นเรี่ยวแรงก็พอที่จะตัดใจเลิกให้ทานได้แล้ว แต่ก็ยัง มิยอมเลิกรา เอาร่างกายที่สิ้นแรงไปหาทรัพย์อยู่ถึง 6 วันคิดจะให้ทานจนกว่าจะตาย นี้เป็นทานที่ ทำได้ยากกว่าการให้ในคราวเดียวแล้วนอนรอความตาย นับเป็นความรักการให้ทานอย่างยอดเยี่ยม 26 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร