การตัดสินใจของพระราชา : หน้า 95/334

พระราชาทรงสดับแล้วก็เกิดกลัวภยันตรายทั้ง 3 นั้นเป็นอย่างยิ่ง จึงโปรดให้ทำตามที่โหร อำมาตย์แนะนำทันที พระมเหสีทราบข่าวก็ตกพระทัยรีบมาทูลวิงวอนขอร้องพระสวามีให้ปล่อย พระกุมารไป แต่พระองค์ก็ไม่ทรงยินยอม เมื่อพระกุมารทรงทราบเรื่องจากพระมารดาก็เกิดปีติโสมนัส ล้นพ้น ทรงดำริว่า.. “ในที่สุดความพยายามที่เราทำมา 16 ปีก็จะถึงที่สุดในวันพรุ่งนี้แล้ว!” พระมารดาเฝ้าพร่าพิไรรำพันอยู่หน้าพระกุมารปานหทัยจะแตกสลายลงเสียให้ได้ พระกุมาร สุดสงสารอยากจะตรัสกับพระมารดาให้เบาใจเหลือเกิน พระองค์ต้องข่มพระทัยมากกว่าครั้งก่อนๆ ะ ทั้งหมด เพราะความสงสารเกือบจะทำให้พระองค์หลุดปากตรัสวาจาออกไปแล้ว แต่ทรงดำริยับยั้งไว้ ได้ทันว่า.. “หากเราไม่พูด! ก็จะเป็นประโยชน์ต่อตนเอง ต่อพระชนกพระชนนี และมหาชน แต่ถ้าพูด ออกไปความพยายามที่ทำมา 16 ปีก็จะล้มเหลวทันที!” จึงทรงอดกลั้นโศกาดูรไว้ไม่ตรัสกับพระชนนี นายสารถีนำพระกุมารขึ้นรถแล้วขับไปป่าช้า ขณะที่เอาจอบขุดหลุมอยู่ พระกุมารได้ลงจาก รถมาประทับยืนหน้าหลุมแล้วตรัสถามสาร ว่า.. “ท่านจะรีบขุดหลุมไปทำไมหรือ?” สารถีขุดไปพลางตอบชายที่ถามไปว่า.. “พระโอรสของพระราชาเป็นใบ้ หนวก ง่อยเปลี้ย พระราชารับสั่งให้ฝังในป่าช้านี้แหละ!” “ข้าพเจ้ามิได้เป็นคนหนวกใบ้และไม่ได้ง่อยเปลี้ย ถ้าท่านฝังข้าพเจ้าไว้ในป่า ท่านก็ทำสิ่งที่ ไม่เป็นธรรม บุคคลนั่งนอนร่มเงาไม้ใดก็ไม่ควรหักรานกิ่งของไม้นั้น เพราะผู้ประทุษร้ายมิตรเป็น คนลามกเลวทราม พระราชาเป็นเหมือนต้นไม้เราก็เหมือนกิ่ง ตัวท่านเหมือนคนอาศัยร่มเงา ถ้าท่านฝัง เรา ท่านทำสิ่งที่ไม่เป็นธรรมแล้ว” พระราชโอรสตรัส สารถีหยุดชุดหลุม เงยหน้ามองดูชายที่สนทนาด้วย ไม่เชื่อว่าเป็นพระกุมาร จึงเดินไปดูที่รถ ไม่พบพระกุมารและห่อเครื่องประดับ แล้วกลับมาดูหน้าชายหนุ่มนั้นใหม่ ก็จำพระองค์ได้จึงหมอบลง แทบพระบาทอย่างดีใจทูลว่า.. “ขอพระองค์จงทรงพระเจริญเถิด พระองค์โปรดเสด็จกลับไปครองราชสมบัติเถิด พระเจ้าข้า พระองค์จะทรงทำอะไรในป่าแห่งนี้” “นายสารถี! เรานี้ไม่ต้องการราชสมบัติที่ได้มาเ ได้มาด้วยการประพฤติอธรรมเลย พระชนก พระชนนี และชาวแว่นแคว้นได้สละเราแล้ว เราเป็นผู้ไม่มีเหย้าเรือนแล้ว เราจะบวชอยู่ป่าคนเดียว ไม่ต้องการกามคุณ ท่านจงรับรู้ไว้! ความหวังผลของคนผู้ไม่รีบร้อนย่อมสำเร็จแน่นอนเรามีพรหมจรรย์ สำเร็จแล้ว ได้ออกบวชแล้ว จะมีภัยมาแต่ไหนเล่า” พระราชโอรสทรงยิ้มแย้ม ตรัสด้วยเบิกบานพระทัย 78 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร