การบวชของกษัตริย์ต่างเมือง : หน้า 83/334

ให้บรรพชิตชายทั้งหลายอยู่รายรอบ ต่อมา พระราชาต่างเมืองทรงทราบว่านครนี้ว่างร้างกษัตริย์ จึงรีบยกทัพมายึดพระนคร เมื่อ เสด็จมาถึง ทรงทอดพระเนตรเห็นทรัพย์เกลื่อนกล่น ให้เกิดฉงนพระทัยยิ่งนัก ทรงเกรงกลัวว่า ทรัพย์นี้จะมีภัยร้ายแรงจึงมิกล้าไปแตะต้องทรัพย์ เมื่อสืบสวนขี้เมาที่หลงอยู่ตามซอกหลืบจนได้ความ ทั้งที่ไม่น่าจะได้ความ ทรงดำริว่า “เห็นทีว่า การบวชต้องมีคุณค่าโอฬาร ยิ่งใหญ่กว่าทรัพย์เหล่านี้เป็นแน่แท้!” จึงเสด็จไปหา หัตถิปาลฤๅษีได้ฟังธรรมแล้วพากันออกบวชหมดทั้งกองทัพ ต่อมามีพระราชาต่างเมืองยกทัพมาเช่นนี้ อีกรวมเป็น 6 กองทัพได้ออกบวชตามหมด อาศรมมีปริมณฑลถึง 36 โยชน์ พื้นที่เต็มบริบูรณ์จนหา ที่ว่างมิได้ฤๅษีรูปใดนึกถึงอกุศล หัตถิปาลฤาษีก็แสดงธรรมแก่ฤาษีนั้น พร้อมบอกวิธีเจริญพรหมวิหาร ภาวนาบ้าง กสิณภาวนาบ้าง จนฤาษีเหล่านั้นทำฌานและอภิญญาให้เกิดได้ เมื่อละโลกแล้วก็ไป พรหมโลกบ้าง สวรรค์บ้าง บังเกิดเป็นมนุษย์บ้างตามแต่กำลังบุญ กาลนั้นราวกับนรกร้างว่างเปล่า สวรรค์เต็มเนืองแน่น .. ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า พระเจ้าเอสุการีในครั้งนั้นได้มาเป็นพระเจ้าสุทโธทนมหาราช ในบัดนี้ พระเทวีได้มาเป็นพระนางมหามายา ปุโรหิตมาเป็นพระมหากัสสปะ นางพราหมณีได้มา เป็นนางภัททกาปิลานี อชปาลกุมารได้มาเป็นพระอนุรุทธะ โคปาลกุมารได้มาเป็นพระโมคคัลลานะ อัสสปาลกุมารได้มาเป็นพระสารีบุตร ส่วนหัตถิปาลกุมารได้แก่ตถาคต ฉะนี้แล “โอ้ชีวิตใครลิขิตให้เวียนวน ล้วนเกลื่อนกล่นโทษกามทรามแก่นสาร อยากแสวงสุขหลุดพ้นพันธนาการ ช่างเบิกบานเลิกข้องเกี่ยวเหนี่ยวนิพพาน” จากชาดกเรื่องนี้ 4 เทพบุตรมีนิสัยใฝ่พรหมจรรย์มาตั้งแต่เป็นเทวดาก่อนลงมาเกิด เพราะ สั่งสมนิสัยเห็นทุกข์โทษและความไร้แก่นสารของกามมาหลายชาติจึงมีอัธยาศัยน้อมไปในพรหมจรรย์ ได้เช่นนี้ การเป็นกษัตริย์เป็นที่หมายปองของชนทั้งผอง แต่สายตาของผู้ใฝ่เนกขัมมบารมีกลับมอง ว่าตำแหน่งกษัตริย์เป็นสิ่งที่ถูกกามคุณเย้ายวนพร้อมสรรพยากที่จะทำตนให้หลุดออกจากกามได้อีกทั้ง ยังสมบูรณ์ด้วยอำานาจจึงยากที่จะมิให้หลงใหลในอำนาจผู้ใดก็ตักเตือนได้ยากโอกาสทำผิดพลาดทำให้ ต้องไปอบายนั้นมีสูงอย่างยิ่ง ทั้งเครื่องกังวลก็มีมาก ต้องคอยหวาดระแวงคนมาแย่งชิงยึดราชสมบัติ อยู่ตลอดเวลา ทําให้บรรทมไม่มีวันเป็นสุข “นิสัยเห็นโทษกามกระจ่างฝังใจ, เห็นความไร้แก่นสารของกาม, ปล่อยวางกามคุณได้ ไม่ติดในเรื่องเพศและสมบัติ และมุ่งแสวงหาสาระชีวิต” ทั้งหมดนี้จึงนับเป็นนิสัยในวิถีนักสร้าง บารมีที่นับเนื่องเข้าในเนกขัมมบารมี 66 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี