การกลับสู่แคว้นกุรุรัฐ : หน้า 243/334

“น้องวิมลา! พี่มาแล้ว ทำไมน้องถึงดูซูบผอมเหลือเกิน... น้องไม่ยอมเสวยกระยาหารบ้าง เลยหรือ น้องจงดูนี่! ผู้นี้คือวิธูรบัณฑิตมาถึงแล้ว จะมาทำความสว่างไสวให้แก่น้อง เชิญน้องตั้งหทัย ฟังคำของท่านเถิด การที่จะได้เห็นท่านอีกเป็นการหายากนะ” พระนางวิมลาทอดพระเนตรเห็นวิธูรบัณฑิตเกิดมีพระทัยยินดีโสมนัส ทรงยกพระองคุลี ทั้งสิบขึ้นอัญชลี วิธูรบัณฑิตได้แสดงธรรมแก่พระนางเพื่อไม่ให้พระนางประมาทในบริวารชน เป็น การรักษาสมบัติให้ยืนยาวนานต่อไป พระนางวิมลาเทวีทรงยินดีเป็นที่ยิ่งที่ได้สนทนากับวิธุรบัณฑิต จนพระอาการหายจากไข้เป็นปลิดทิ้ง เมื่อสนทนากันจบลง วิธูรบัณฑิตก็กล่าวขึ้นว่า “ขอฝ่าพระบาทจงนำหทัยของข้าพระองค์ไปตามพระประสงค์เถิด ถ้าฝ่าพระบาทไม่ทรง สามารถจะฆ่าข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะควักหัวใจถวายตามพระอัธยาศัยของฝ่าพระบาทเอง พระเจ้า ข้า” “ปัญญาท่านนั่นเอง! เป็นดังดวงใจของบัณฑิตทั้งหลาย เราทั้งสองยินดีด้วยปัญญาของท่าน ยิ่งนักแล้ว” พระราชาตรัสชื่นชมบัณฑิตแล้วตรัสกับปุณณกยักษ์ว่า... “ท่านจงไปส่งวิธุรบัณฑิตสู่แคว้นกุรุรัฐโดยเร็วเถิด ป่านนี้พระเจ้าธนัญชัยโกรพยราชคงรอ ท่านบัณฑิตนักหนาแล้ว และเรายินดีจะยกธิดาให้แก่ท่าน” ปุณณกยักษ์รอคอยคำนี้มานาน ดีใจจนแทบตัวลอยอยากตะโกนกู่ก้องฟ้า แต่ก็เก็บเสียงเอา ไว้ แล้วฉายสีหน้ายินดีปรีดาหันไปกล่าวขอบคุณวิธูรบัณฑิตเป็นการใหญ่ว่า.. “ท่านวิธูรบัณฑิต ท่านทำให้ข้าพเจ้ากับภรรยาได้อยู่ร่วมกัน ข้าพเจ้าจะต้องตอบแทนท่าน ข้าพเจ้าขอมอบแก้วมณีของพระเจ้าจักรพรรดิดวงนี้ให้ท่านไปเลยและจะนำท่านไปส่งให้ถึงแคว้นกุรุรัฐ ในวันนี้เลยทีเดียว" วิธูรบัณฑิตรับแก้วนั้นมาแล้วชื่นชมกับสองสามีภรรยา จากนั้นก็ขึ้นม้าอาชาไนย ยักษ์ควบ ม้าเหาะไปส่งถึงนครอินทปัตต์ ปุณณกยักษ์พาวิธูรบัณฑิตลงที่โรงธรรมสภาร่ำลากันแล้วก็รีบพาภรรยา ของตนไปสู่เทวนครทันที พระราชาทอดพระเนตรเห็นวิธีรบัณฑิตกลับมาทรงพระปรีดาปราโมทย์อย่างยิ่ง เสด็จลุก ขึ้นสวมกอดวิธูรบัณฑิตท่ามกลางมหาชนที่มารอคอยอย่างล้นหลาม วิธูรบัณฑิตได้เล่าเหตุการณ์ ทั้งหมดให้พระราชาและมหาชนได้ฟังโดยละเอียด แล้วนำดวงแก้วจักรพรรดิออกมาถวายแด่พระราชา พระราชาทรงรับดวงแก้วนั้นแล้วก็รับสั่งให้ตีกลองประกาศว่า... “บัดนี้พวกท่านทั้งหลาย! จงพากันทำสักการะเคารพนบนอบแก่วิธูรบัณฑิตนี้เถิด พวกท่าน จงเตรียมบรรณาการไว้ให้มากแล้วนำมาสักการะแก่วิธุรบัณฑิตนี้เถิด สัตว์ที่ขังไว้ในแคว้นของเราจง ปล่อยออกไปให้หมด วันนี้ท่านบัณฑิตพ้นจากพันธนาการแล้วฉันใด สัตว์ทั้งหลายก็จงพ้นจากที่คุม 226 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี