นิสัยนักสร้างบารมี : หน้า 44/334

“นิสัยไม่น้อยใจย่อท้อเลิกให้ทาน และขวนขวายในทานแลกด้วยชีวิต” จึงนับเป็นนิสัยใน วิถีนักสร้างบารมีที่นับเนื่องเข้าในทานบารมี 1.9 พระเวสสันดร 1 สาเหตุที่ตรัสชาดก ครั้งเมื่อพระจอมมุนีเสด็จยังกรุงกบิลพัสดุเพื่อโปรดพระประยูรญาติ กาลนั้นฝนโบกขรพรรษสีแดงตกลงมา ผู้ต้องการให้เปียกก็เปียก ผู้มีต้องการให้เปียก ฝนก็ไม่ ต้องกายผู้นั้น ภิกษุพูดกันในนิโครธาราม กรุงกบิลพัสดุ์ว่า โอ น่าอัศจรรย์ โอ ไม่เคยมี โอ อานุภาพ แห่งพระพุทธเจ้า มหาเมฆจึงยังฝนโบกขรพรรษเห็นปานนี้ให้ตกในสมาคมแห่งพระประยูรญาติ ทั้งหลาย พระทศพลทรงสดับดังนั้นมีพระพุทธดำรัสว่า มิใช่แต่ในบัดนี้เท่านั้น แม้ในกาลก่อน เวลา ที่เรายังเป็นโพธิสัตว์อยู่ มหาเมฆก็ยังฝนโบกขรพรรษให้ตกในญาติสมาคมเหมือนกัน เมื่อภิกษุ ทูลอาราธนาจึงทรงนำอดีตมาตรัสเล่าดังต่อไปนี้ ในอดีต ณ เชตุดรนคร มีพระราชโอรสแห่งพระเจ้าสัญชัยพระนามว่าเวสสันดร พระองค์ ทรงฝึกนิสัยรักการให้มาแต่ก่อนประสูติ จนเป็นนิสัยฝังแนบแน่นในกมล เป็นผลให้ทันทีที่ออกมา จากพระครรภ์ทรงถึงกับเหยียดพระหัตถ์ตรัสถามพระมารดาว่า.. “มีทรัพย์อะไรไหม? หม่อมฉันจะบริจาคทาน” พระองค์ทรงให้ทานเรื่อยมาจนกระทั่ง 8 ชันษา วันหนึ่งทรงขึ้นบนประสาทเห็นผู้คนผ่านไปมา เกิดความดำริขึ้นวูบหนึ่ง วูบเดียวก็เกินพอ มีค่าพอที่จะเปลี่ยนชีวิตของพระองค์อย่างมหาศาล บางที ยังมีค่ามากกว่าความคิดบางคนทั้งชีวิต! ทรงดำริว่า... “ถ้าใครขอดวงหทัย เราจะผ่าอกควักให้ หากขอดวงตา เราจะให้ดวงตา หากมาขอเลือดเนื้อ ในกาย เราก็จะเชือดสรีระนำเลือดออกมาให้ หากขอเราไปเป็นคนรับใช้ในบ้าน เราก็ยินยอมทั้งสิ้น” พระองค์ดำริความนี้ด้วยวัยเพียง 8 ชันษาเท่านั้น! เพียงแค่ความคิดก็มีอานุภาพได้อยู่ที่คิดอย่างไรบางคนคิดแล้วต้องสำนึกเสียใจภายหลังบาง คนคิดแล้วแอบปลื้มอยู่ลำพัง แต่สำหรับความคิดของราชบุตรครั้งนี้เกิดผลตามมาอย่างน่าอัศจรรย์ เทวดาได้ยินความคิดพระองค์ แผ่นดินไม่มีจิตใจก็ยังได้ยิน แผ่นดินชอบฟังความคิดเช่นนี้คล้ายดั่งว่า ความคิด เช่นนี้มีคุณค่าต่อแผ่นดินและควรค่าแก่การฟัง เพราะมีแต่ผู้คิดเช่นนี้เท่านั้นที่จะให้สุขแก่ ส่ำสัตว์บนผืนแผ่นดิน แผ่นดินถึงจะเบาขึ้น มิต้องรับภาระหนักเกินไป! ดังนั้น ในชั่วพริบตา มหาปฐพีได้กึกก้องกัมปนาทสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลื่อนลั่น ฟ้าก็ร้อง คะนองลั่น สายฟ้าแลบแปลบปลาบ เขาสิเนรุก็โอนเอนไปมา ฝนลูกเห็บตกทั่วท้องฟ้า ท้าวสักกะ เวสสันดรชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 64 หน้า 484-814 บ ท ที่ 1 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ท า น บ า ร มี DOU 27