ผลของการทะเลาะในหมู่คณะ : หน้า 62/334

ล่วงไป 3 วัน การอยู่ร่วมกันในฝูงนกที่เคยสงบสุขเพราะอุบายยกข่ายยังใช้ได้ดี แต่บัดนี้เริ่ม มีเค้าลางแห่งความตายปรากฏแล้ว นกกระจาบตัวหนึ่งเกิดบินพลาดไปเหยียบหัวของนกกระจาบอีก ตัวนกที่ถูกเหยียบก็โกรธ แม้จะได้รับการขอโทษแล้วก็ยังชวนทะเลาะ นกทั้งสองทะเลาะกันรุนแรงจนถึง กับอาฆาตแค้น! การเหยียบหัวกันมิได้สร้างปัญหา การไม่ยกโทษให้กัน! จึงสร้างปัญหาอย่างแท้จริง ดังนั้นหากทั้งหมดต้องตายก็นับว่าเป็นเพราะนกทุศีลเพียงไม่กี่ตัวแท้ๆ มิว่าใครจะถูกหรือผู้ใดผิด นกกระจาบผู้ต้นคิดวิธีลอดข่าย รู้ว่าการทะเลาะได้เกิดขึ้นแล้ว และไม่มีทีท่าว่าจะแก้ไขได้ พรานไพรก็มาล่านกอยู่ทุกวัน วันแห่งความตายกำลังคืบคลานเข้ามา กว่านกสองตัวนี้จะคิดแก้ไขก็สายไปแล้ว! ที่ผ่านมานกทั้งสองคิดว่าความอยู่รอดของตนเป็นเรื่องง่ายๆ หาได้รู้ถึงอานุภาพของอุบายลอดข่ายไม่ ว่ามีอานุภาพมากเพียงใด อานุภาพแห่งความสามัคคีมีมาก จนคุ้มครองทุกตัวตนให้รอดพ้นภัยพรานมาได้โดยไม่มีแม้สักตัวที่จะได้รับอันตราย แต่ตอนนี้กลับถูก พอที่จะทำให้การผนึก นกมักโกรธเพียงตัวเดียวทำลายเสียยับเยินไม่มีชิ้นดี! เพียงตัวเดียวก็เพียงพอ! รวมกันต้องแตกกระจายดุจรอยร้าวเดียวบนแก้วทำแก้วให้แตกเป็นเสี่ยง นกกระจาบผู้ค้นคิดเห็นเหตุการณ์กลับกลายเช่นนี้ก็ไม่นั่งรอวันตาย นกรู้แน่แก่ใจว่าพวก ของตนแบ่งเป็นฝักฝ่าย และจะไม่ยอมยกข่ายพร้อมกันอย่างแน่นอน ฉะนั้นความพินาศอย่างใหญ่หลวง จะต้องเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว จึงรีบเข้าไปเกลี้ยกล่อมขอร้องให้ทั้งสองเลิกรากันก่อนที่ นายพรานจะมา แต่กลับไม่มีใครฟัง นกกระจาบบัณฑิตอยู่รอช่วยเหลือต่อไปไม่ได้อีกแล้ว มิฉะนั้นจะ ตายกันทั้งหมด จึงช่วยได้แต่พวกพ้องที่ยอมรับฟังตนแล้วรีบพากันบินหนีไปที่อื่นก่อนภัยมา ...นายพรานเดินมา ..เริงร่าร้องหลอกล่อ ..นกชะลอร่อนลง ..ตรงพงไพรถิ่นเกิด ..พรานเชิด ตาข่าย ..นกร้ายเถียงเกี่ยงกัน ..มันโกรธจนตาย ..พรานสบายได้ไป ..เอาไฟย่างกิน ประชุมชาดก พระทศพลตรัสว่าความทะเลาะเป็นเหตุแห่งความพินาศฝ่ายเดียว ทรงประชุมชาดกว่า นกกระจาบตัวที่เป็นบัณฑิตในครั้งนั้นได้เป็นตถา จากชาดกเรื่องนี้ หมู่นกมีข้อปฏิบัติอันเป็นประดุจข่ายเพชรป้องกันหมู่คณะได้อย่างวิเศษ แต่ต้องพินาศสิ้น เพราะนกเพียงตัวเดียวก่อเหตุ ความพร้อมเพรียงเป็นสิ่งที่สร้างได้ยากยิ่งและถูก ทําลายได้ง่ายอย่างยิ่ง ความพร้อมเพรียงบางครั้งก็ดูแข็งแกร่งเพราะต้านภัยใหญ่หลวงได้ แต่บางครา ก็ดูเปราะบางเพราะเพียงคนเดียวก็สามารถทำลายได้ การอยู่ร่วมกันย่อมหลีกเลี่ยงการกระทบ กระทั่งกันมิได้ ความถ้อยทีถ้อยอาศัย ยอมรับอัธยาศัย แล้วปรับให้สงบสุขด้วยระเบียบวินัย จึงสำคัญต่อ หมู่คณะมาก หากโกรธกัน ไม่ยอมรับกัน สิ่งที่ดีต่อหมู่คณะก็มิอาจถูกนำมาใช้ได้ ปัญหาจึงมิได้เกิด จากความไม่เหมือนกันแต่เกิดจากการไม่ยอมปรับตัว กระทั่งไม่รักในระเบียบวินัยของหมู่ ดังนั้นหากใน หมู่คณะยังมีคนที่มุ่งแตกแยกแตกร้าว คอยแต่จับผิดกันเอง ไม่ยอมให้อภัยกัน ไม่มองด้านสว่าง บ ท ที่ 2 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ศี ล บ า ร มี DOU 45