การกลับมาของนายสารถี : หน้า 97/334

นายสารถีกลับมาแต่ผู้เดียวดวงหทัยก็แทบจะแตกไปในทันที พระเนตรทั้งสองนองไปด้วยพระอัสสุชล ทรงกันแสงคร่ำครวญว่า.. “นายสารถีฝังโอรสเราเสียแล้ว ปัจจามิตรทั้งหลายคงจะยินดี ศัตรูทั้งหลายจะดีใจเป็นแน่แท้” แล้วเข้าไปสอบถามนายสารถีว่า.. “โอรสของเราเป็นใบ้ เป็นง่อยจริงหรือเปล่า? ตรัสอะไรบ้างไหม? รีบบอกเรามาเร็วๆ เถิด ลูกของเราได้เคลื่อนไหวมือและเท้าบ้างไหม? ลูกของเราได้พูดว่า หลีกไปนะ! ท่านอย่าฆ่าเรา! บ้าง หรือเปล่า?” นายสารถีเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังโดยละเอียดแล้วชื่นชมพระราชบุตรว่า.. “พระราชโอรสทรงสมบูรณ์ด้วยองคาพยพรูปร่างครบถ้วนสมส่วน วาจาช่างล้วนไพเราะ ทรงมี พระปรีชาดำเนินตามมรรคาแห่งสวรรค์ ถ้าพระแม่เจ้ามีพระราชประสงค์จะเห็นพระราชโอรสก็ขอ เชิญเสด็จเถิด ข้าพระองค์จะนำเสด็จไปให้ถึงที่ที่พระราชโอรสประทับอยู่เลยทีเดียว” กาลนั้นพระเตมีย์ทรงเปลื้องพระภูษาเปลี่ยนมานุ่งผ้าเปลือกไม้สีแดง ทรงเสด็จออกจาก บรรณศาลาแล้วจงกรมกลับไปกลับมา เปล่งอุทานขึ้นว่า.. “การบรรพชานี้ช่างเป็นสุขจริง ๆ สุขจริงหนอ ๆ” เมื่อพระเตมียฤๅษีเดินจงกรมดีแล้วก็เข้าสู่บรรณศาลานั่งบนที่ลาดใบไม้ยังอภิญญา 5 สมาบัติ 8 ให้เกิดได้ในวันนั้นเอง ตกเวลาเย็นพระฤาษีเก็บใบหมากเม่าที่ท้ายจงกรมมานั่งดื่มดุจ บริโภคอมฤตรสแล้วเจริญพรหมวิหารอยู่ในที่นั้นสืบไป... ฝ่ายพระเจ้ากาสิกราชได้สดับคำสารถีแล้วให้ดีพระทัยยิ่งนัก รับสั่งตีกลองป่าวประกาศเรียก ระดมพลเหล่าเสนามนตรีให้ตระเตรียมกองทัพใหญ่เพื่อออกเดินทางไปพบบุตรโดยเร็ว “เจ้าหน้าที่ทั้งหลายจงเทียมรถเทียมม้าผูกเครื่องประดับประดาเหล่าช้าง ชาวเมืองโปรด ตามเรามาเถิด เราจะไปให้โอวาทแก่บุตรชายของเราในบัดนี้” พระราชาทรงประกาศ บัดนี้กองทัพมหึมาได้มาถึงสถานที่ของพระเตมียฤาษีแล้ว พระฤาษีเห็นพระราชาเสด็จมา ถึงเข้าไปถวายพระพรว่า.. “มหาบพิตร พระองค์ทรงปราศจากพระโรคาพาธทรงเป็นสุขสําราญดีหรือ? ราชกัญญา ของพระองค์และโยมมารดาของอาตมภาพ ไม่มีพระโรคาพาธหรอกหรือ?” “พระลูกรัก ฉันไม่มีโรคาพาธ ฉันสุขสำราญดี โยมมารดาของพระลูกรักไม่มีโรคภัยใด ๆ เลย” พระราชาตรัสตอบ “มหาบพิตร พระองค์ไม่ทรงโปรดน้ำจัณฑ์อยู่ใช่ไหม? พระหฤทัยของมหาบพิตรยังยินดีใน 80 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร